Praeambulum

TRACTATUS VI. DE UNO, VERO, ET BONO. Habitis de his que de essentialitate, simplicitate, incommutabilitate, et aternitate divinas nature quantum ad preesentem intentionem queerenda esse videbantur, videndum est et quaerendum de consequentibus intellectibus, qui secundum omnem intellectum in Deo esse ponuntur, hoc est, de uno, vero, bono.

Ex hoc enim ipso quod essentia ejus intelligitur que non potest non esse, et non potest cogitari non esse, intelligitur wnwm esse. .

Et ex hoc quod intelligitur nihil admixtum habere, intelligitur verum esse.

Et ex hoc ipso quod intelligitur incommutabile et eternum nihil accipiens, nihil perdens, intelligitur summum bonum esse.

Ideo de his queerendum est hoc ordine, quod primo queratur de intentionibus horum trium in communi. Secundo, De comparatione horum trium ad invicem et ad ens. Tertio, Secundum quam intentionem unumquodque istoram Deo conveniat ?

Circa primum queeruniur tria, scilicet de uno, de vero, et de bono. Et quia unum multipliciter dicitur, queremus primo, De multiplicitate unius. Secundo, De intentione ejus in communi, secundum quam de primis intentionibus esse dicitur. . Tertio, De oppositione unius ad multa.