Praeambulum

HIC REDJT AD PROPOSJTVM repetens superius dicta, vt addet alia.

DISTINCTIO XXXVJJJ.

Expositio textus.

NVNC ergo ad propositum, &c. Postquam Magister determi nauit de diuino intelligere, prout exprimitur per nomem scientiae, & sapientiae, hic tra ctat de ipso, prout exprimitur nomine praescientiae. Et circa hoc facit tria

Primo namque agit de causalitate diuinae praescientiae.

Secundo vero de ipsius ineffabilitate.

Tertio quoque de ipsius immutabilitate, an scilicet possit minui, vel augeri Secunda ibi: Ad hoc, quod supradictum est. Tertia ibi: dist. 39. Praete rea quaeri solet. Circa primum duo facit.

Primo enim ostendit, quod Dei praescientia non est causa rerum futurarum, aut euentuum carumdem

Secundo vero ostendit eius conuersam, scilicet quod nec res futurae sunt causae vel scientiae, vel praescientiae Dei. Secunda ibi: Nec etiam res suturae.

Circa primum duo facit, Primo enim inducit auctoritates Augustini, quibus videtur probari, quod praescientia sit cau sa eorum, quae subsunt, & necessitatem euenien di eis imponat, dicens, quod hic oritur quaestio non dissimulanda, an scilicet praescientia Dei rebus praescitis necessitatem imponat; videtur enim quod sic; quia nisi Deus ea praescisset, nec euenirent, nec possunt non euenire, prius quam praesci ta sunt, alioquin praescientia Dei falli posset, qd impossibile est, & ad hoc adducit Magister duas auctoritates Augustini, & patent in littera. Secundo ibi: Quod si ita est. Determinat quaestio nem dicens, quod hoc nullo modo concedendum est, quia tunc Deus esset auctor, & causa malorum, cum mala praesciuerit, sicut & bona; quod penitus falsum est.

Postmodum ibi: Nec etiam res futurae. Magister inquirit de conuersa, an scilicet futura sint causa praescientiae Dei, & circa hoc tria facit.

Primo determinat, quod non: dicens, quod si ideo res praescirentur, quia futurae sunt, seque rentur inconuenientia multa. Primum quidem quod aliquid alienum a Deo causa esset alicuius, aeternaliter existentis in eo. secundum verc, quia ex creaturis penderet praescientia creatoris: & tertium; quia causatum, & creatum esset causa alicuius increati.

Secundo ibi: Origenes tamen. Instat Magister contra praedictam determinationem, auctorita te Origenis, & patet in littera.

Tertia ibi: Hanc ergo. Respondet ad praedictam auctoritatem. & ad illam Aug. in prima parte inductam, & reducit ad concordiam dicens, quod vtraque aeccipit causam, sine qua non; & verum est, quod Origenes dicit Deum ideo scire futura, quia futura erant, intelligendo, quod si non essent futura, non praesciuisset, & verum est dictum Aug. quod quia Deus praesciuit, ideo eueniunt, intelligendo similiter, quod si non praesciuisset, non euenissent: non tamen positiue debet intelligi, quod vnum sit alterius causa, & hunc intellectum confirmat Magister auctoritate Aug. & patet.

Postmodum ibi: Adhuc autem. Agit de infallibilitate diuinae praescientiae. Et facit duo.

Primo enim instat, & soluit, dicens, quod videtur Dei praescientia posse falli; quia si praesciuit hunc lecturum, qui legit, ille potuit non legisse, & ita potuit praescientia Dei falli. Et respondet ad hoc, quod si non legisset, Deus vtique praesciuisset: & ita non falleretur.

Vltimo ibi: Sed adhuc vrgent. Replicat contra praedictam solutionem dicens, quod adhuc arctant quaestionis difficultatem, quia si Deus prae- sciuit istum lecturum, aut aliter potest fieri, aut non; sed non potest dici, quod non possit aliter fieri, alias de necessitate cuncta euenirent; ergo aliter potest fieri, quam praescitum sit, & in Dei praescientia possibile est mutari. Et respondet Magister quod haec propositio aliter fieri, quam Deus praesciuit: & similes, multiplicem habent intel ligentiam, quia possunt intelligi coniunctim, vel disiunctim, coniũctim quidem, vt conditio sit impli cata, & tunc est propositio vera, vt sit sensus; non potest aliter fieri, quam Deus praesciuit: qd' non potest vtrumque simul esse, scilicet quod Deus praesciuit ita fieri, & aliter fiat, disiunctim vero; & non implicando contradictionem, & sic propositio est falsa, vt sit sensus, hoc aliter non posse euenire, quam euenit; quod tamen futurum Deus praesciuit: hoc siquidem falsum est; quia aliter potest euenire, quam eueniat; & tamen futurum hoc modo Deus praesciuit. haec est sententia.