Circa textum

DISTINCTIO XXI XXII. ET XXIII Tractatus de primi homuus destitutione ob trimi nis perpetrationem facilis, & non obscira diiusio, atque praesentium distinctionum non inutius subdiusio, in quibus de primorum parentum lapsu, nec non de primm peccati origine, ac de Dei permissione in eorum tentationem pulcbre pertractatir.

DENS IGITVR DIAPOLVS. Post. quam Magister determinauit de hominis institutione pacta diuina creatione, hic ultra prosequitur de hominis destitutione facta ex peccati commissione. Diuiditur autem haec residua pars istius secudi libri in duas partes: quia primo Magister considerat de peccato primi hominis formaliter, prout habet esse in ipso primo hominc. Secundo inquirit de eo causali ter, vt. sea parente transfusum habet esse in genita prole bi, In superioribus insinuatum est &c. Prima in duas, quia primo Magister tractat de calliditate demonis, qua homo in peccatum cecidit. Secundo de libertate hominis, qua ine difficultate peccato resistere potuit ibi, Nunc diligeter inuestigare. Prima in tres, secudum quod progressun rimi parentis in peccatum Magister tripliciter describit. Primo sex parte tentantis daemonis. Secundo ex parte tentati hominis. Tertio ex parte diuinae permissionis. becunda pars incipit ibi, Hic uidetur diligenter. Tertia ibi, Praeterea quaeri solet cur Deus. Et has tres distinctones vnica lectione transeo, ut in alia materia magis speculabili ualeam diutius immorari. Diuiditur igitur prima istarum in duas partes, quia primo Magister tractat di entante diabolo. Secundo de precepto diuino, quod fuit tentationis occasio ibi, lllud etiam notandum. Prima in tres: nam primo tractat de tentationis malitia, prout processit a daemone. Secundo de tentationis modo & ordine, Et tertio de eiusdem tentationis specle. Secuda ibi, Tentatio hoc modo &c. Tertia ibi, Porro sciendum est duas &c: Sequitur distinctio 22. in qua Magister describit processum primi parentis in peccatum ex parte tentati hominis. Et diuiditur in tres partes. Nam primo Ma ister inquirit ex parte hominis de primi peccati radicepecundo, vtrum una & eadem radix fuerit in viro & in muliere. Tertio de praedictae radicis origine. Secunda ibi, Solet queri, Tertia ibi, Solet etiam quaeri, Prima in tres, nam primo Magister ostendit radicem peccati primi parentis fuisse mentis elationem. Secundo adducit contra se quandam obiectionem, adiungens eius solutionem. Et tertio ponit praedictae elationis specificationem. Secunda ibi Quod si ita fuit &c. Tertia ibi, Et talis quidem elatio, Sequ tur illa pars, Solet quaeri. Et diuiditur in tres partes, quia rimo Magister inquirit, vtrum eadem radix peccati ex parte viri, & mulieris fuerit. Secundo ostendit, quis eorum magil eccauit. Et tertio contra ea, quae dixit, dupliciter obijci soluit. Secunda ibi, Ex quo manifeste. Tertia ibi, Sed huic videtur contrarium &c. Sequitur distin. 23 in qua Magister tangit peccatum primi hominis inquantum accidit Deo permittente. Et diuiditur in duas partes, secudum quoe du liciter excusat huiusmodi permissionem. Nam primo Magister excusat huiusmodi permissionem per hoc, quod primus homo a Deo habuit potestatem, quia diabolicae ter tationi sufficienter potuit resistere. Secundo per hoc, quo habuit scientiam, qua daemonis calliditatem potuit discernere & ei sufficienter obuiare. Secunda ibi, Et quidem secundum animam. Prima in duas: nam primo respondendo quaestioni de diuina permissione ponit praedictam excusationem. Secundo adducit quorundam triplicem cauillationem, cuilibet cauillationi addendo resposionem Secunda ibi, Mouentur etiam quidam. Sequitur illa pats Et quidem secundum animam. Et diuiditur in tres partes: nam primo ostendit, quod homo a suae creationis principio scientiam habuit, quam a suo creatore recepit. Seci do innuit, quarum rerum scientiam recepit. Tertio inqu rit vtrum suum casum praesciuerit Secunda ibi, fuitque homo &c Tertia ibi, Si queritur, vtrum homo. Circa has tres distinctiones quaero istam quaestionem.