Articulus 11

ARTICULUS XI. An Christus sine merito gloriam immortalitatis habere debuit ?

Deinde quaeritur de hoc quod dicit, ibi, "Sz vero quaeritur, Utrum Christus tllam immortalitatis... gloriam, ete."

Videtur enim, quod sine merito habe~ re debuit : quia 1. Quod conceditur minus grato, conceditur multo magis Filio unigenito sed parvulis minus gratis conceditur hujusmodi immortalitas: ergo sine merito magis debet concedi magis grato Fuilio Dei.

2. Item, Alia est conditio servi, et alia est conditio filii : filius enim natus est in hereditatem patris, servus autem non participat de bonis patris, nisi merendo per obsequium : ergo cum Christus fuerit et sit unigenitus Patris, pro nullo suo actu exheredandus, videtur esse natus ad perceptionem immortalitatis : et ideo non debuit venire ad ipsam per meritum.

3. Item, Ipse est secundum hoc is qui meretur, et is qui remunerat : quod non convenit, quia nnllus meretur apud seipsum, nec remunerat apud seipsum.

SED CONTRA : 1. Omne melius reponendum est in Filio. Cum igitur melius et jucundius et magis proprium habeatur, quod aliqua ratione propter nostrum debetur nobis, quam id quod quasi datur poenitentibus : ergo dandus ille modus : habere autem per meritum est habere tamquam id in quo jus habemus per nostrum: ergo mereri debuit.

2. Item, Nullus actuum Christi potuit esse vacuus a gratitudine Patris : ergo nec evacuatur a merito, quia omnis gratus Deo actus, remuneratur a Deo.

Solutio Dicendum, quod Christus meruit: et hoc nobilitatis suae fuit, ut probant ultime rationes.

Ad primum dicendum, quod parvuli sicut habent peccatum alienum, ita sufficit eis meritum alienum, quod est meritum Christi et matris Eeclesie, sicut dicit Augustinus.

Ad aliud dicendum, quod filius meretur apud patrem, et servus apud dominum, alia et alia rafione. Servus enim de non debito sibi per naturam, faciendo debitum propter obsequium : filius de debito sibi per naturam, faciendo alia et alia ratione debitum, ut jucundior sit possessio.

Ad aliud dicendum, quod illa objectio nihil concludit imceonveniens : quia in Christo sunt duae nature : et ideo ipse in natura divina est remunerans se in natura humana merentem. Sic autem non est in aliis : et ideo ili vel tantum merentur, vel tantum remunerantur.