Articulus 4

ARTICULUS IV. An triplex divisio sit bene assignata de fide secundum Magistrum ?

Incidit autem dubium de primo capitulo de divisione quam ponit, quod fides dicitur tripliciter, scilicet "pro eo quo creditur, et est virtus : et pro eo quod creditur, et non est virtus : et pro eo in quod creditur, quod aliud est ab eo quo creditur."

1. Cum enim sint tria, scilicct habitus, actus, et objectum, debuit adhuc ponere unum ratione actus : vel si non attendit actum, tunc non debuit nisi duo ponere, scilicet habitum, et objectum.

2. Item, In nominibus quae nominant habitus aliarum virtutum, non w# quivocatur nomen nisi ad habitum, et actum: ut dilectio actus, et dilectio habitus : et spes habitus, et spes actus, et sic de aliis: ergo similiter deberet fieri hic: ergo quod creditur, non dicetur fides, ut videtur.

3. Item, Fides aliis modis dicitur quos hic non ponit : ergo videtur diminute distinguere multiplicitatem fidei.

Solutio Dicendum ad primum, quod Magister non intendit hie distinguere miultiplicitatem nominis fidei, sed tantum ea explicare que@ cadunt aliquo modo in diffinitione : in illa enim cadunt que non videntur, et illa sunt articuli et in ipsa cadit virtus, et non virtus quae est fides informis, quam vocal non virtutem, quae est respectu corumdem. Actus autem in fide non ita propric dicitur nomine habitus sicut in aliis virtutibus : el hoc est ideo, quia perfectio fidei est a duobus, scilicet intellectu dante actum, et affectu ut informante sed credere non nominat nisi alterum illorum, scilicet quod est ab intellectu: et ideo non potest recipere nomen totius habitus, sicut in allis virtulibus est, quae consistunt tantumin potentia una quoad suum materiale et suum formale.

Ad aliuddicendum, quod Magister non intendit de illis, cl supra posili sunt mod: plures : et praeter illos dicitur clam fides fide: sacramentum, quod cst baptismus quando parvuli dicuntur fideles, eo quod datur cis fides in munere, sicut et aliw virtutes : et ideo convenit eis pradicta diflinitio, non quod statim credere possint secundum actum, sed habitum habent quo possint credere, cum tempus sit usus liberi arbitrii.