Articulus 29

ARTICULUS XXIX. An desperatio veniat ex contemptu, vel ex timore ?

Deinde queritur de hoc quod dicit, ibi, A, § 6, ante finem : "Claudit super illum qui in profundum contemnit, etc."

Sumitur enim hoc de Proverbiis, xvii, 3, ubi dicitur : Impius, cum in profundum peccatorum venerit, contemnit.

Videtur autem hoc esse falsum : quia 1. Desperatio non provenit ex comtemptu, sed ex nimio timore : timor autem nimius humiliat, ut dicit Augustinus. Cum igitur contemptus procedat. ex superbia, videtur incongrue ista conjungere, in profundum iniquitatis venire et contemnere.

2. Praeterea, Si contemnit, queritur quid contemnit ? Si dicatur, quod Deum. Contra : Nemo contemnit eum quem nimis timet, hic autem nimis timet : ergo Deum non contemnit.

3. Si dicatur, quod contemnit peenitere et confiteri. Contra: Si quis se non. subjiciat ei quod sibi nihil valere credit, non est contemptus, sed sapientia, aut apparens tantum, aut existens et non ap. parens : sed desperans non credit sibi valere poenitentiam et sacramenta : ergo si non subjicit se illis, non est contemptus, sed sapientia apparens.

Et videtur non esse ad propositum quod hic inducit. Dicit enim parum ante: "Confitere ergo, et dic: De profundis clamavi ad te, Domine *." Ex hoc videtur velle, quod non intendit Augustinus nisi de confessione laudis coram Domino :. et sic auctoritas illa nihil probabit de proposito.

Resronsio. Dicendum, quod omnis impius in consideratione profundissime iniquitatis desperans, contemnit in proprio sensu ad minus : quia plus innititur sen-~ sui suo, quam verbis Dei et Ecclesiz consolantis et revocantis ipsum : et hoc est superbia maxima. Unde Gregorius dicit: "Cum judex sic timetur, quod facies judicis non amatur, timor ex timo- . re est, non ex humilitate."

Ad primum ergo dicendum, quod licet non contemnat Deum in se, tamen contemnit Deum revocantem a peccatis in verbis suis.

Ad aliud dicendum, quod contemnit Deum in verbis suis et sacramentis, eo modo quo dictum est : quia nisi erroneum suum sensum verbis Dei et Ecclesie preferret, ipse rediret ad poenitentiam.

Ad 1p quod ulterius queritur, dicendum quod ad propositum est multum ista auctoritas. Et quod dicit Augustinus :

De profundis clamavi, non intendit, quod coram Domino clamet tantum, sed coram vicario Domini non tantum peccatum, sed profundum ipsius confiteatur : et hoc vocatur clamare.