I, Distinctio 19, Pars 2, Divisio textus

Supra osleudit Magister, divinas personas aequari ijuantum ad inagnitudinem positive' per hoc, quod una essentia est in singulis tota. Hic ostendit, quod est summa in eis aequalilas, et hoc facit excludendo ab eis omneni- rationein inaequaUtatis. Et dividitm" haec pars in ties partes. In prinia ostendit , quod non cadit ibi ratio totius ^ inlegri. In secunda osten- dit, quod non cadit ibi ratio generis et speciei^ ibi: ///(â–  adticieiiduu) cst. ijiiod tanta est aequalitas etc. In /('/â– //(( nsleiiilil. i|U(hI iion cadit ibi ratio nmneri, ibi: Qiiiid antciti limnncx dicil etc".

Prima iteruiu pars habet" duas. In prima, quia fecerat digressionem, continuat dicta dicendis. In se- cunda vero ostendit, quod ibi non cadit ratio totius et partis, ibi: Nec est aliqua trium peisonarum.

Uem .secunda pars, in qua ostendit, quod in divinis non cadit ratio universalis sive generis et speciei , habet duas partes. In prima ostendit , quod non est in divinis accipere genus nec speciem nec individuum. In secunda vero contra hoc opponit au- ctoritale Damasceni, ibi : His auteni imkntur adver- sari quaedam. Prima habet duas: primo ostendit, quod non est ibi ratio " generis vel speciei vel indi- vidui; secundo, quod non est ibi ratio materialis principii, ibi: Notandum etiam, quod essentia divina non esl materia. Similiter pars, in qua obiicit contra hor, habet duas: in prima ostendit, quod cadit ibi ratio nniversalis et individui, ratione' Damasceni; in secunda solvit. Primum facit Tbi: His autem vi- dentur adversari etc; secundum, ibi: Haec autem quae hic dicuntur , licet in singulis sermonibus.

Quod autem loannes dicit etc. Haec est tei-lia particula in qua ostendit, quod in divinis non cadil ratio numeri, et haec pars habet quatuor partes. In prima, praemisso quod in aequalitate personarum non cadit ratio nuineri, ostendit, quibus modis differre numero non conveniat personis. et quibus modis conveniat. In secunda ostendit, quod in divinis perso- nis tanta est magnitudo in una persona, quanta in tribus, ibi: Sciendum est ergo. In tertia ostendit, quod Deus non potest dici triplex sive multiplex, ibi: Praelerea, cum Deus dicatur trinus. In quarta ostendit differentiam inter pluralitatem , quae est in Trinitate, et pluralitatem ^ quae est in creaturis cor- poralibus, ultimo capitulo: fn rebus corporeis non tantum etc.

Et notandum, quod tota sumraa et fundamenlum totius distinctionis in hoc verbo consistit , quod divina essentia est magnitudo una non multiplicata , et tota non divisa est in qualibet personarum; ideo necesse est, quod personae sint omnino aequales in '" magni- tudine. Nec potest ibi cadere ratio totius universalis, quia illud multiplicatur in partibus: nec totius in- tegri, quia illud dividitur in partes nec est totum in qualibet parte; et ita nec ratio materialis prin- cipii, nec ratio numeri.