I, Distinctio 38, Divisio Textus

Haec est secunda pars huius partis totalis, in qua agitur de divina scientia. Terminata enim prima parte, in qua agitur de ipsa quantum ad substan- tiam et in generali, hic agitur de ipsa quantum ad nioduni. Et quoniani duplex est modus nobilis cogni- tionis, scilicet cer titudo et perfectio, siye infallibili- tas et immutabilitas , ideo haec pars habet duas par- tes. In prima agit de praescientiae infallibilitate sive certitudine, in secunda vero de eius immutabihtate sive perfectione, ibi ': Praeterea solet quaeri, utrum seientia Dei etc.

Prima pars spectat ad praesentem distinctionem , in qua Magister intendit quaerere et determinare, utrum divina praescientia infallibiliter ponat praesci- tum. Et habet haec distinctio duas partes. In primu parte, rediens ad propositum propter digressionem prius factam, breviter epilogat praedeterminata. In se- cuncla prosequitur suum principale propositum, ibi : Hic oritur quaestio non dissimulanda etc. Et haec pars habet duas. In prima Magister inquirit, ulrum praescientia ponat praescitum per modum causae, vel effeclus: in secunda, utrum per modum neces- sitatis, vel contingentiae sive infaUibilitatis, ultimo capitulo ibi: Ad hoc autem, quod supradictum est etc. Prima pars duas habet. In prima opponit ad utramque partem , scilicet quod praescientia est causa praesciti et etiam effectus, pro et contra. In secunda solvit, ibi: Hanc igitur quae videtur re- pugnantiam etc. Sirailiter et secunda duas habet; in prima opponit, in secunda solvit, ibi: Ad quod dicimus, illam locutionem.