I, Distinctio 43, Divisio Textus

Supra ostendit Magister, quid Deus possit; iij hac parte intendit ostendere, quantum possit. Et quoniam quidam Dei potentiam liraitabant, ideo in- tendit Magister ostendere liuius opinionis falsitatem, et huius positionis falsitate ostensa , reperitur ' Dei potentia esse infinita. Et habel haec pars tres partes.

In prima proponit sive narrat eornra erroneam opinionera. In secunda dissolvit eorum multiplicem rationem, ibi: Istamque suam opinionem verisimilibii argiivi('iili-i. In teiiia (■onchulil el confirmal verilalis :isscrlionem. qnao esl in hnius opinionis conlraria positione'. ibi : Falmrinir crgo . Demn multa pOA-sc facerc i'tc. Prinm c\ nllinnt pacte re- manentibus indivisis. media pacs diviilitnr secnndnm numerum ratioimm . ipias adducil. 1'rima snmla est a ratione boni el iusti. Et hanc format duobus modis, el ponitur ibi: Non potesi Deus, nisi quod bonum est et iustimi. Secunda sumta est a ratione debiti, et hanc ponit ibi: Addunt quoque alia di- centes: Non potest etc. Tertia sumta est a ratione lacicndi cl (limillcnili. cl liaiic Ibrmat duobus mo- dis. ilii: Ailiiciuiil qnoqnc illi dicentes etc. Quarla sumta csl ex ratione praescientiae Dei, et haec poni- tnr ibi : Ilem aliud adiungimt dicentes elc. Quinta sumta est ab auctoritate Augustini et hoc a duplici auctoritate, et ponitur ibi : His autem illi scriUa- tores. Et in qualibet harum partium Magister ponit primo obiectiones, secundo vero ponit solutioneni; et partes manifestae sunt.