I, Distinctio 45, Divisio Textus

Supra egit Magister de scientia et potentia, hic iam terlio agit de vohmtate. Et hajjet haec pars tres partes. In prima agit de voluntate secundum suam quidditalem. In secunda secundum eius imple- tionem respeetu operis, qualiter scilicet impleatur , infra distinctione quadragesima sexta : Hic oritur quaestio: cliclum est enini. In lerli;i (leteniiinnl , qualiter voluntas nostra divinae (■iiiiroriii.iliir. r-l lioc distinctione quadragesima oclava .- Srii^xdmii qiioiiin' est, quod aliquando mala est voluntas.

Prima pars lialiel Ires parles. In prima osten- dit, quod vohujtas Dei esl ipsa divina essentia: in secunda, quod ipsn i'sl oiiiiiiiim eausa. ibi : Haec itaque summe tmnu luiliniinx causa est ; in 'ter- tia ostendit, quod ipsa voluntas Dei est multipli- citer dicta, ibi : Hic non est praetermittendum no- bi^ etc.

Prima pars habet duas. In prinia ostendit , quod veUe est in Deo es.w, et voluntas esl essentia. Iii secunda solvit dubilationein . ibi : Et licet idem sit Deo veUe quod esse.

Secunda pars simihter iiabet duas. In prinia ostendit, quod divina voluntas esl causa prinia. In secuiida ostendit, quod est causa generalissima , ibi : Voluntas igitur Dei, ut ail Augustinus.

Hii- non est praetermittendum elc. Haec est ter- liii p;irs. in qua agit de istius nominis multiplicitate, el li;ii'i' non est multipMcitas aeqnivocatinnis . sed analogiiie; et sunt in hac parte frrs |);ulicnlrie. hi prima ponit modum principaleni ;ircipiniili circ;! Iioc nomen, quod est voluntas, quia scilicel accipitur pro voluntate beneplaciti. In secunda ponit modos non principales, scilicet * tropologicos , secundum j quoil ;iccipiliir pro signo voluntatis, et hoc facit iiitn vero secundum quandam dicendi figiiriim elc. In ferlia hreviter epilogat praedeter- minata, ihi: Quinque ergo supra posita ■mnt, quae dicuntur etc.