I, Distinctio 47, Dubia

In parte ista sunt dubitationes circa litteram el primo de illo verbo Augustini: Ad eorum damna- lionem, qiios iuste praedestinavit ad poenam. Vi- detur enim improprie loqui, quia supra quadra- gesima distinctione ' dicitur , quod praedestinatio est de bonis salutaribus. — Item , Damascenus ■* : "Non ad puniendum plasmavit nos Deus": ergo raale dicit. — luxta hoc quaeritur , cum Deus sit Quaestio summe iustns, sicutsumme misericors: quare magis inc.dens. (jjgity,. pfoprium Dei misereri, quam condemnare sive punire.

Respondeo : Dicendum , quod Damascenus di- stinguit voluntatem Dei in antecedentem et come- quentem. Potest igitur praeparatio esse quantum ad conseqncns. utramque; et sic est praeparatio bonorum, et hoc modo est praeparatio simpliciter et praedestinatio proprie dicta. Alio modo praeparatio accipitur large, secundum quamcumque voluntatem; et sic est ma- lorum et est praedestinatio la7-ge. Magister autem et Damascenus supra"' acceperunt proprie , sed Augustinus aecipit communiter ; et sic patet con- trarii solulio.

Ad iUud quod quaeritur de opere inisericordiae^A^Ji^i^^^^^iij- dicendum , quod magis " est proprimn Dei misercri. quia ad opus misericonliae non re^iniiMtur nisi Dei benignitas : sed ad hoc, qnod severilateni iustiliae faciat, praesupponitur nostra iniqnitas: et ideo illud magis appropriatur ipsi Deo quani l\oe.

Item quaeritur de hoc quod dicit Magister, quod mala fi.unt praeter Dei voluntatem, sednonprae- ter permissionem. Videtur enim male loqui , quia cuni permissio sit signum voluntatis divinae, si fuint praeter vohmlatem, ergo etiam praeter per- missionem'. Item , quaeritur, quae differentia est inter fieri praeter voluntatem et contra; et videtur quod nuUa, quia Matthaei duodecimo ^ : "Qui non est niecum, contra me est".

Respondeo: Dicendum, quod fieri praeter vo- luntatem iioc est, quia voluntas Dei nec est in /loc fieri, nec in eius oppositum; et ita praeter volun- tatem fit quod non fit secundum voluntatem nec contra et inter haec medium est. Dominus autem in Matthaeo intelligit de praeceptis, quae qui negli- git inimicus Dei efQcitur. — Quod ergo obiicilur, quod permissio est signuni voluntatis beneplaciti ; dicendum, quod non est signum, quod Deus velit illud qnod permittitur, sed quod velit illud quod ex eo elicitur. Et sic patet illud l

Item, quaeritur de hoc quod dicit: Sed non praeter eius permissionem, quae ipse non est. Se- cundum hoc videtur , quod permissio non sit Deus. Contra: Deus est sua actio: ergo Deus est sua per- missio, cum permissio sit actio Dei. Si tu dicas, hoc esse dictum ratione connotati; timc obiicitur , quod voluntas Dei similiter aliquid connotat circa volitum.

Respondeo: Dici potest, quod Magister loquitur soiuiioaii-secundum opinionem illorum, qui dicunt, nomina sex mhSi. '" geiieruni non praedicare aliquid de Deo vel in Deo, sed a Deo. Sed haec opinio supra^ improbata est. — Et ideo potest dici, quod Magister loquitur de soiutio permissione ratione sui connotati, quod importat ra- tione sui nominis. Et si tu obiicias de voluntate, quod connotat; dicendum, quod verum= est ex adiuncto, sed non est ita de principali significatione nominis.

Item quaeritui' de hoc quod dicit: Netiue ideo praecepit omnibus bona pro eo , quod vellet ab omnibus bona, quae praecepit fieri. Videtur enim falsum dicere , quia praeceptum Dei est signum vo- luntatis Dei, sicut praeceptum nostrum est signum voluntatis nostrae: sed rectus homo nunquam prae- cipit aliquid alicui, nisi quod vult fieri °: ergo multo fortius nec ipse Deus.

Respondeo: Dicenduni, quod Augustinus et Ma- gister sequens Augustinum, quando de voluntate beneplaciti loquuntur , semper accipiunt pro volun- .voiandiini. tate, qua Deus absolute vult aliquid evenire; et de hac non est dubiuin illud quod dicit. Sed ulterius magistri secundum Damasceiiuin distinguunt volun- tatem antecedentem'' sive quantum in se est, el huius signum est praeceptum; et de hac non lo- quitur Augustinus nec Magister.

Item quaeritur de hoc quod dicit, qnod praecrpit et in nova et in veteri Lege, quae ab eis quibus praecepit, fieri noluit. Videtur enim male dicere, quia praeceptum est signum divinae voluntatis: ergo si praecipiebat quod nolebat , videtur quod illos de- cipiebat, quibus praecipiebat. Ilem , videlur falsum dicere, quod noluit immolationem Isaac, quia Abra- ham volebat ' : ergo voluntatem suam divinae non conformabat: ergo non merebatur, ut videtur. Item, qnare Ahraham paravit se ad obediendum, non au- tem curatus in Evangelio"?

Respondeo: Dicendum, quod quaedam praece- Tripie, pit'" Dominus ad faciendum, ut praecepta moralia, ''"' quaedam ad probandum, id est probalum osten- dendum, quaedam ad erudiendum; et horum duo- rum exempla tanguntur in littera ". In praecepto igitur Abrahae signiflcatur, non quod Deus velit immolationera , sed quod vult Abraham velle; et ideo, cum voluit, se sibi '■ conformavit. In praecepto vero, quod fecit curato, signiflcavit, se velle contem- ptuni laudis; et ideo Abraham laudandus est in volun- tate obedientiae, et curatus in lioc, quod non tacuit.