I, Distinctio 4, Diviso textus

In praecedenli distinclione probavit Magister Trinilatem et Unitatem per similitudines congruas et rationes. In praesenti distinctione ponitur secunda pars, in qua solvit incidentes dubitationes. Et iu- cidit dubitatio ex hoc, quod in divinis est trinitas et unitas , et ita aliquid distinguens et distinctum , aliquid indistinctum , ut termini substantiales. Inci- dit ergo dubitatio ex comparatione proprietatis di- stinguentis ad terminum substantialem. Habet autem haec pars duas. In prima movet dubitationem ex comparatione proprietatis distinguentis ad substan- tiam vel essentiam; in secunda ad eius potentiam, infra distinctione sexta: Praeterea quaeri solel.

Item prima pars habet duas, quia substantia potest signiflcari in concretione , ut per hoc nomen Deus , vel in ahstractione , ut per hoc nomen es- sentia. Primo ergo movet quaestionem ex compara- tione generationis ad hoc nomen Deus, secundo, ad hoc nomen esscntia , infra distinctione quinta : Post haec quaeritur , utrum concedendum sit etc.

Haec autem distinctio habet quatuor particulas et hoc secundum quatuor, quae ibi tanguntur. In prima , supposito quod haec sit vera : Deus genuit Deum, quaeritur de hac: Genuii se vel alium, a.A^ quam solvit interimendo. In secunda quaerit de hac: Genuit Deimi , qui est Deus Pater , vel qui non est Deus Pater, et ad hoc solvit distinguendo ex parte praedicati, et hoc ibi : Sedadhuc opponunt. In tertia quaerit de hac: Deus est Trinitas, et probat multis auctoritatibus, quod est vera, et hoc occasione praedi- ctorum, ibi: Quidam lamen veritatis adversarii. In quarla ad suum propositum redit , scilicet ad primo quaesitum; ad primum videlicet ^" addens primae so- lutioni , quod quamvis non sit concedendum : Genuit se, vel alium divisim , tamen potest concedi coniun- ctim , ibi : Nunc ad praemissam quaestionem.