Quaestio 5

⁋ Distinctionis Quadragesimae quitae Quaestio Quinta. a Vinto in hac distinctio lane. xlv. quaero : an sancti orent pr nobis. Respondetur affirmatiue / s

⁋ eos rogemus vt pro nobis sorent. Probatur haec concluusio. alioquin totus ecclesie vsus Hesset inanis. nam sanctum laco bum visitamus apud Compostellam: & ntrates sanctum Ninianum: & ita de aliis sanctis vbicumque locorum. VPe ergo sancti isti intercedunt pro nobis: vel non. si secundum: frustra eos rogamus. si primum, habetur pr positum. Hoc vult gentilis philosophus in lumine nam turali incedens: decimi Ethicorum. viii. inquiens. Nam si dii curam humanatum rerum vt existimatur aliquam habent: rationi sane consentaneum fuerit ipsos eo gau dere, quod est optimum / maxineque sibi cognatum. Et. xii. Metaphy. ponit vnum primum moues: innuens aliquos esse beatos spiritus cum deo: quos cum vulgo de os appellat. Insuper vbi quis non potest habie facilem accessum ad regem aliquem: decens est vt habeat am cum regis pro se intercedentem: vt in terris vide mus. sed sic est in proposito. igitur. Si neges esse simile / quia deus omnia videt & omnia rationabiliter petita concedit: secus autem est de terreno rege: scio non esse omnino simile: nec hoc ad analogiam requiritur. Deus etiam vult suos sanctos honorari, & vt eorum intercessione multa impetremus. Praeterea litaniis ecclesia docet / intercedere sanctos pro nobis tam in bonis spiritualibus quam in aliis quae ad illa auxilium praestant. ergo sancti pro nobis orant.

⁋ Contra hanc conclusionem arguitur Sancti distant per magnam distantiam a nobis: in qua non possunt cognoscere quid petamus: quia obiectum non potest immutare potentiam ad quam cunque distantiam. Et confirmatur per illud quod scribitur Esaiae. lxiii. Abraham nesciuit nos: & Israel ignorauit nos.

⁋ Respondetur. sancti non pabet cognoscere orationes nostras mere naturaliter: sed cognoscunt in verbo eaquae ad se spectant. Confirmatio eodem modo soluitur.

⁋ Secundo arguitur. Frustra deum rogant sancti pro nobis: vel nos deum. nam ipse omnia nouit: ergo inane est ei mentem nostram manifestare, vel aliquem sanctorum rogare. immo videi hoc deus prohibuisse dicens. Orantes autem nolite multum loqui: sicut Ethnici faciunt. Putant enim quod in multiloquio suo exaudiantur. Nolite ergo assimilari eis. Scit enim pater vester quid opus sit vobis antequam petatis. Matth. vi.

⁋ Respondetur negando assumptu, quia vult deus nos orare pro nostra exercitatione, quaitenus humiliemur, quamquam nihil eum latet. prohibuit aut saluator nitur ne phaleratis verbis & magna verborum circunlocutione more Ethricorum vteremtir quia humiles audit deus.

⁋ Tertio arguitur. Deus aeternaliter disposuit hunc liberare a purgatorio ergo siue orem pro eo siue non, nihilominus libe rabitur: ideo inaniter oro. Deus enim non potest flecti ab eo quod praedestinauit: alioquin esset mutabilis, contra illud Ilacobi primo. Apud quem non est mutatio nec vicissitudis obumbratio. Et Samuel ad Saul dixit. Porro triumphator in Israel non parcet: & poenitudine non flectetur. neque enim homo est vt agat poenitentiam. i. Reg. xv. Propterea Samuel noluit deum orare pro Saul.

⁋ Respondetur. sicut deus ab aetemo finem praesciuit: ita etiam ab aetemo de me dio disposuit. na si media non interuenissent: nec finis esset venturus. xxiii. q. iiii. Obtineri. sicut ab aetemo ludae poenam inferre intendebat: sed non nisi mediantibus malis meritis. Nec propterea sequitur quod sit in ptante nostra impedire ne aeternum dei decretum detur executioni. quia si non oremus. nunquam erat dei decretum. Sed si stante decreto id facere posses: sequaeretur hoc quod infers,