Capitulum 4

« Si vero quaeritur, quales, si non peccasset homo, filios g nuisset, utrum videlicet, sicut ipse primus homo secundum statu ram corporis et usus b membrorum perfectus mox conditus exstiti ita etiam eius filii in ipso nativitatis exordio perfecti existeren qui C ambulare et loqui et ceterad facere possent; responde potest, quod filios parvulos nasci'oportebat propter materni ute necessitatem 2 ».

Sed utrum mOx nati perfectionemstaturae et membrorui usum haberent; an parvuli et in minore aetate'cOnstituti, uti po sent. membrorum officiis; an per intervalla temporum eo mod quo nunc tit, perfectionem staturae et usum membrorum receptu essent, de auctoritatibus? definitum non habemus.

Et super hoc Augustinus ambigue loquitur?: « Movet no inquit, si primi homines non peccassent, utrum tales filios esse habituri, qui nec lingua "nec manibus uterentur nec pedibus 7". Na propter uteri necessitatem forte necesse erat, parvulos nasci; se quamvis exigua pars corporis sit costa, non tamen propter hoc parvulam viro coniugem fecit; unde et eius" filios poterat omnipotentia mox natos grandes-facere». « Sed ut'hoc omittam * uneia leerte BIS, praestare quod multis animalibus praestitit, quo- eu !, quamVis smtparvuli, tamen mox ut nascuntur,. currunt *d mares sequuntur. Econtra homi-ni nato nec ad incessum-«pedes. ], 9081 SUI-ll,- nec manus .saltemad *scalpendum habiles 0; etiuxta :äggnammis- positis, nascentes magis. possuntesurientes fiere quam egre; propriaeque infirmitati- me' ' ' , . . . ntis conoruit ' " ' cams 1 »,, . . ' , ,, haec infirmitas carnis

His verbis videtur insinuari, quod filii, etiam parvuli, officiis membrorum valerent uti.

.« Sed cum Augustinus sub. assertione de his nihil tradat 161 Monarrationabiliter quibusdam placuit, primorum parentum filios naseituros parvos, ac deinde per intervalla temporum eadem lege * uacet nunc nativitatem humanam ordinatam cernimus b statuäae ncrementum et membrorum usum recepturos, ut inuillis,evsc ect ' etur aetas-«ad ambulandum et loquendum, sicut modo in;-Lnlïibisaj uod utique non esset-vitio deputandum sed conditi-oni naturae, cut-a cibo nonpenitiis abstinere Vale-bant nec tamen ill d , ex Vltio, sed ex'natura conditionis2 ». , ( 11 erat

"Ad hoc autem opponitur ita: Si non peccarent, nec morerentur; sed non peccarent, si non comederent; poterant igitur sine alimonia viver."

"Ceterum, sicut supra diximus, non solum peccarent, si de ligno vetito ederent, sed etiam si concessis non uterentur; quia sicut erat eis praeceptum non illo ligno vesci, ita liis vesc,. Praeterea, contra naturalem rationem facerent, qua intelligebant de illis esse edendum, quod et naturaliter appetebant."

"Item opponitur: Cum fames sit poena peccati, si non peccarent, famem non sentirent; sed sine fame superfluum videretur comedere: unde putant quidam, eos cibis non indiguisse ante peccatum, quia non poterant esurire, si non peccassent."

Ad quod dici potest, quod fames vere defectus est et poena peccati. Est enim immoderatus appetitus edendi, cui non subiacuisset homo, si non peccasset; sed procul dubio peccaret, nisi hunc defectum cibo praeveniret. Habebat enim naturalem appetitum et moderatum, cui ita satisfaciendum erat, ne defectus famis sentiret. Sicut igitur non ex vitio sed ex conditione naturae erat, quod ante peccatum homo cibis indigebat, ita non ex vitio esset sed de natura, si hominis conditio in principio suo, id est in primo parente, a perfecto inchoata, in subsequenti propagatione a modico ad maiora proficeret, ut scilicdet per intervalla temporis staturae corporeae incrementa usumque membrorum susciperet.