Capitulum 1

Est autem spes ‘virtus, qua spiritualia et aeterna bona sperantur, id est cum fiducia exspectantur. Est enim certa exspectatio futurae beatitudinis, veniens ex Dei gratia et ex meritis praecedentibus vel ipsam spem, quam natura praeit caritas, vel rem speratam, id est beatiludinem aeternam: sine meritis enim aliquid sperare, non spes, sed praesumtio dici potest.