Praeambulum

TERTIA PARS. Vtrum concedendum sit, quod Spiritus sanctus augetur in homine, vel magis, vel nimis habeatur, vel detur.

HIc quaeritur, &c. Postquam Magister inquisiuit, quomodo spiritus sanctus inuisibiliter detur, hic inquirit, quomodo magis, ac magis detur. Et circa hoc tria facit.

Primo enim dubitationem mouet contra se arguendo, & dicit, quod si spiritus sanctus sit charitas, dubium est, quomodo augmentatur, vel minuatur. si enim homo habet aliquando charitatem maiorem, aliquando minorem, videtur quod spiritus sanctus quandoque plus, quandoque minus habeatur, & sic quod sit mutabilis, quod omnino est extraneum a Deo, & iterum si charitas detur non habenti, vt habeat, & habenti, vt plenius habeat, dubium est quo modo spiritus sanctus sit, cum constet, quod ipse in omnibus creaturis sit totus.

Secundo ibi: His itaque reddamus. Magister soluit vtramque dubitationem, primam, quod spiritus sanctus, seu charitas non augetur, vel minuitur in se, sed incomparatione ad hominem, secundum quod decernit, vel magis, vel minus ad amorem suum hominem inflammare, & confirmatur auctoritate Cassiodori, qui dicit, quod Deus non in se, sed in corde hominum gratia desit. Secundam vero, quod spiritus sanctus est vbique per assistentiam quandam, & praesentiam generalem, sed est in rationalibus creaturis per modum doni, & misssi.

Tertio ibi: Vt autem certius. Probat Magister duplici auctoritate, quod dictum est.

Prima quidem Augustini hom. 4. super Ioannem, qui dicit, quod spiritus sanctus magis, & minus datur, & datus augetur, & fiat in habente secundum perceptionem & participationem habentis, nec tamen proficit, nec deficit in se. Secunda vero est Augustini, super prima canonica Ioannis hom. 8. qui ait, quod probare se debet homo quantum in illo profecit charitas, vel potius quid ipse in charitate profecit. nam si charitas est Deus, nec proficit, nec deficit, sed tu in ea proficis, haec Augustinus.

Postmodum ibi: Supra dictum est. Magister obij cit contra suam opinionem: Et circa hoc tria facit. Primo enim per auctoritates contra se ar guit. Secundo rationes contra seipsum inducit, & tertio quandam quaestionem adducit iuxta determinata. Secunda ibi: Alias quoque. Tertia ibi: Hic quaeritur.

Circa primum duo facit. primo enim contra se duas auctoritates adducit, & est prima Aug. in lib. de littera, & spiritu, qui dicit, quod charitas Dei dicta est diffundi in cordibus nostris, non quod ipse nos diligit, sed quia nos dilectores suos facit, hoc quidem videtur dicere Augu stinus, quod dilectio, qua nos diligimus Deum. non sit Deus spiritus sanctus. Secunda vero est eiusdem, quae continet eandem sententiam

Secundo ibi: His respondemus. Soluit Magister exponendo illas auctoritates. Prima siquidem, quod non intendit Augustinus diuidere charitatem, qua Deus diligit, ab ea, qua nos diligimus realiter, sed tantum ratione. eadem enim charitas, quaDeus nos diligit, & qui fecit nos dilectores, sed dicitur diffundi in cordibus nostris, non inquantum nos diligit, sed inquantum dilectores nos facit, & eodem modo exponitur auctoritas secunda, addit autem Magister, quod in praedicta auctoritate Augustini videtur dicere, quod dile ctio est a spiritu sancto, a quo est fides Respondet autem ad hoc, quod fides est a spiritu sancto, & non est spiritus sanctus, charitas autem spiritus sanctus & a spiritu sancto est, quia spiritus datur, & mittitur a seipso, vt supra dictum est.

Postmodum ibi: Alias quoque. Magister inducit contra se rationes, & facit duo. Primo enim duas rationes inducit, vna quidem, quia spiritus sanctus animi est motus, vt Augustinus dicit. 3. de Doctr. Christia. quod charitas est motus ani mi. ergo non est spiritus sanctus, alteram vero, quod spiritus sanctus non est virtus, nec affectio mentis, charitas autem est virtus, & rectissi ma animi affectio secundum Augustinum de moribus Ecclesiae. non ergo spiritus sanctus est charitas.

Secundo ibi: Ad quod dicimus. Magister respondet, quod hoc intelligit effectiue. est enim charitas motus, seu affectio animi, quia per eam mouetur animus, & afficitur ad diligendum Deum.

Postmodum ibi: Hic quaeritur. Iuxta praedeterminata. Inducit quandam quaestionem, ex quo enim spiritus sanctus ipsemet est donum Dei, dubium est, quomodo dona Dei dicuntur varia, & diuersa, & respondet, quod licet omnes habeant vnum donum, scilicet spiritum sanctum, ab ipso tamen varia donaprofluunt in diuersis, quia omnia operatur vnus, atque idem spiritus diuidens singulis, prout vult. vnde ipse donum, per quod dona diuiduntur, & dantur, haec est sententia.