IIa-IIae, Inq. 3, Tract. 3, S. 2, Q. 10, C. 2

Secundo quaeritur utrum sit tantum mortale peccatum.

Quod videtur. 1. Maledictio enim prohibita est ab Apostolo ; quod autem prohibitum est, mortale peccatum est; ergo maledictio est mortale peccatum.

2. Item, orare pro inimicis et pro persequentibus est in praecepto, sicut habetur Matth. 5, 44; sed imprecari inimicis est oppositum illi; ergo est mortale peccatum.

Contra. a. Dicit Augustinus quod ad veniale peccatum pertinet maledicere cum facilitate.

b. Praeterea, ex corruptione naturae accidit quod homo de facili imprecatur alteri poenam temporalem sicut improperat culpam; sed illud est veniale peccatum; ergo et istud.

[Solutio]: Ad quod dicendum quod maledictio, cum fit voto optantis, aut est respectu poenae aeternae aut respectu poenae temporalis; item, potest fieri vel ex perversitate animi vel ex levitate puerili. Si fiat ex perversitate animi, maxime respectu poenae aeternae, mortale peccatum est; si vero ex levitate puerili respectu poenae temporalis fiat, potest esse veniale. Primo ergo modo potest illud dici I Cor. 6, 10: "Malediciregnum Dei non possidebunt" ; hoc enim intelligitur de illis qui ex perversitate animi imprecantur. Si vero fiat ex quadam animi praecipitatione sive surreptione, magis cadit in dissuasionem, I Petri 3, 9: "Non reddentes maledictum pro maledicta, sed e contrario benedicentes".

Adhuc nota quod quadruplex est maledictum. Est maledictum surreptionis, cum alicui subito maledicimus; de hoc loquitur Augustinus in Canone iam dicto. — Est maledictum lasciviae, ut cum alicui non ex animo maledicimus; de quo dicit Hieronymus: "Qui negligit oris malediciresecare consuetudinem, etsi non corde maledicat, immunditiamtamen labiorum et oris inquinamentum incurrit". Et haec duo possunt esse venialia; si tamen ducantur in consuetudinem, possunt esse mortalia propter contemptum. — Est iterum maledictum, quod ex odio procedit concepto, et illud est mortale. — Et est maledictum iustitiae, quod ex caritate procedit, et illud est bonum.