Circa textum

DISIINCTIO XXXII. ET XXXIII Aperta harum distinctionum diuisio, in quibus, tum de culpe originalis remissione tum de prolis infectione pertractati.

QVONIAM SVPRA &c. Postquan Magister tractauit de originalis pectati transsusione, nunc in ista trigesimasecunda distinctione tractat de eiusdem peccati remissione. Et diuiditur in duas partes: nam Magister prinio ostendit, quod originale peccatum as remittitur in baptismali regeneratio ne Secundo inquirit, vtrum peccatum proximorum patentum prolem inficiat in carnali gencratione, ibi, Praedictis adiiciendum esse videtur. Prima in duas, quia primo tractat de originalis peccati remissione. Secundo inquirit vtrum omnes animae rationales sint aequales in sui creatione, ibi, lllud quoque non incongrue Prima in duas, quiprimo ostendit remissionem originalis peccati fieri in baptismo mediante diuina misericordia, Secundo, quod huiusmodi peccatum punitur in homine non baptivato salua diuina iustitia. Solet etiam quaeri qua iustitia, Prima in duas, nam primo ostendit, quomodo in baptismo originale peccatum remittitur, prout habet rationem culpae. Secundo inquirit, vtrum remittatur, prout habet rationem poenae, ibi, Solet autem quaeri. Sequitur illa pars, Solet e queri: qua iustitia. Et diuiditur in duas partes, quia primo Magister ostendit, quod salua diuina iustitia peccatum originale non baptiaato homini ad penam imputatur. Secundo, quod salua eadem iustitia an: ma humana macultae carni infunditur, per quam maculatur, ibi, Si vero quaeritur. Et haec in duas: nam primo petit, quare Deus innocentem animam maculato corpori infundit. Secundo in quirit, an in ipsa infusione anima talis sit, qualem eam Deus creauit, ibi, Hic a quibusdam, Sequitur distinctio trigesima tertia, Praedictis adiiciendum esse uidetur; in qua Magister quaerit vtrum peccata proximorum parentum transeant in genitam prolem. Et diuiditur in duas partes: quia primo Magister ostendit circa hanc quaestionem sacrari scripturarum, quasi oppositam apparere sententiam. Secu do verum intellectum scripturarum dando tollit huiusmodi oppositonis apparentiam, ibi, Et licet peccatis. Prima in duas: quia primo facit iam dictam quaestionem de peccatis parentum proximorum. Secundo subdit aliam quaestionem de peccato parentum primorum, ibi, Hic quaeri solet. Prima in tres, quia primo mouet praedictam uaestionem; Secundo recitat circa hoc vnam falsam opinionem; Tertio adducit huiusmodi falsae opinionis improbationem: Secunda ibi, Et quod non Tertia ibi, Alio quin sibi ipsi: Sequitur illa pars, Hic queri solet. Et diuiditur in tres partes, quia primo mota questione quandam falsam opinionem circa eam recitat. Secundo huiusmodi opinionem improbat. Et tertio aliam incidentem dubitationem determinat. Secunda ibi, Si vero quaeritur. Sequitur illa pars, Et licet peccatis. Et diuiditur in tres partes, quia primo resumit principalis quaestionis, difficultatem, Secundo determinat veritatem Tertio obiciendo nouam inducit dubietatem. Secunda ibi, Sed vt ait Hieronvmus. Tertia ibi, Verumtamen si &c.Et haec in tres, quod rimo contra praedictam ponit obiectionem. Secundo lat litteralem solutionem. Et tertio assignat mysticam seu spiritualem responsionem. Secunda ibi, Sed ideo patre &c. Tertia ibi; Quod etiam mystice. Hec est sententia istarum distinctionum in generali, circa quas quaero hac quoe tionem in speciali.