Circa textum

DISTINCTIO. XXXI. ET XXXII Plana harum distinctionum diuisio, in quibus agitir de caritatis. permanentia.

LLVD QVOQVE NON EST PRAeTEREVNDVM. Postquam Magister superius determinauit de caritate considerata secundum suam essentiam, & quidditatem: hic prosequitur de caritate considerata secundum sui permanentiam, & stabilitatem: Et quia humanae dilectionis permadependet a diuinae dilectionis influentia: ideo ser duo facit: nam primo determinat de creatae di¬

is permanentia, qua nos Deum diligimus, Secungit de increatae dilectionis sufficientia, qua nos dibeus, ibi, Praemissis adiiciendum. Prima in duas: nmo de stabilitate, & permanentia caritatis agit o, inquirit vtrum Christus ordinem diligendi sudictum seruauerit, ibi, Nunc iam superest. Prima :quia primo tractat de stabilitate caritatis quanstatum viatoris. Secundo quantum ad statum comsoris, ibi, Aduertendum etiam est. Prima in tres; imo circa permanentiam caritatis recitat vnam gninionem. Secundo subdit illius opinionis imnem. Tertio soluit motiua illius opinionis per tatum expositionem. Secunda, ibi, Haec innuere r Tertia, ibi, Quia Vero Apostolus. Sequitur di2. In qua Magister &c. Et diuiditur in duas parn primo ostendit, quod Deus omnia diligit. Sequirit, quomodo reprobatos diligit, ibi, De rePrima in duas: quia primo ostendit vniuersaliter, dilectio Dei se habet respectu omnium. Secunliter, quomodo se habet respectu hominum fideratur enim duobus modis. Prima in duas: nam sendit dilectionem Dei respectu diuersorum quodo esse inaequalem. Secundo illius inaequalitaat rationem, ibi, Cum autem dilectio Dei &c gilla pars, Consideratur enim duobus modis. Et m duas partes: nam primo ostendit, quomodo to, qua Deus diligit homines, magis & minus tipit. Secundo innuit per quem modum ntelligendum sit, cum dicitur, quod Deus eundem hominem quandoque magis, & quandoque minus diligit, ibi. Si vero queritur vtrum &c. Hic quaero specialiter hac questio¬ nem.