Articulus 19

ARTICULUS XIX. An Deus fruatur seipso ?

"Sed cum Deus diligat nos, etc."

In hoc capitulo quaeritur de hoc quod dicit: "Si fruitur, nobis scilicet, eget bono nostro." Iysranvia. Se fruitur Deus : ergo eget bono suo: ergo aliqua indigentia est in Deo, quod falsum est. Quod autem se fruatur Deus, patet per hoc quod dicit Gregorius super illud Job, xu, 4: Si habes brachium sicut Deus, etc. : ubi sic dicit : "Ipse gloriosus est squi dum perfruitur, accedentis, laudis indigens non est."

Ap noc, concedendum est quod Deus fruitur seipso perfectius quam aliqua creatura ipso posset frui,

Ad id autem quod contra objicitur, dicendum quod ubi fruens et fruibile sunt in diversitate essentia, sequitur quod fruens indigeat bono fruibilis : sed ubi fruens et fruibile idem sunt per substantiam, non tenet argumentum.

Ad aliud quod posset queri, Utrum se fruatur in ratione essentiae, vel personx ? supra expeditum est: quia eadem ratione objecti fruitur seipso, im qua nos fruimur ipso.

Derive super hoc quod dicit : "Deus veroad suam bonitatem usum nostrum refert, etc." Attendenda est auctoritas Gregorii qui super illud Job, xu, 5: Specrosis induere vestibus, dicit sic : "Ipse specio sis indwtur, qui sanctorum Angelorum choros quos condidit, m usum sui decoris assumpsit."

Deinde objicitur contra hoc quod dicat. "Haec autem merces summa est, ete," Conrna : Joan. xvu, 3: Haec est autem, vita aeterna : Ut cognascant le, wlan verum Deum, et quem misisti, hvum Christum : ergo videtur, quod couitio sive visio sit tota merces.

Solutio. Visio quae est tota merces, est visio amati et habiti, et hac perficitur m amore, et est visio pascens: unde haw non differt a fruitione, sed est idem yest, cillerens in ratione tantum.