Articulus 1

ARTICULUS I. An gratia Christi fuit gratia creata, vel increata?

Incidit primo quaatio ex parie gratiae et sapientiae quam dicitur hic accepisse Christus, Utrum fuit gratia creata vel increata?

Videtur autem, quod increatea.

1. Omne enim creatum esi in numero, pondere, et mensura: spiritus huic homini non datur ad mensuram: ergo datur ei spiritus increatus.

2. item, In inferiori natura conjuncta est divinitas sine medio habitu, scilicet carni: ergo muito magis superiori, scilicet anime sine aliquo habiiu creata conjungebatur. Et sic iste homo non habuit sapientiam, vel graliam, quae esset habitus creatus.

3. Liem, Inter similia non oporiet ponere conjungens medium: anima autem Christi nihil habuit de hoc quod facit dissimilitudinem: quia hoc (ut dicit Augustinus) soluin peccatum est: ergo non oportet ponere habitum gratiae medium, quo conjungatur anime divinitas.

4. Item, In Deo non ponimus habitum disponentem poientiam ejus ad opus: ergo nec etiam in illo quod est unitum Deo : sed tota anima secundum omnes poentias est unita Deo:ergo non oportet aliud adjutorium ponere praeter eam: et sic non est ipi habitus creatus aiiquis.

5. Item, Natura expedii se paucioribus quantum potest: ergo mulio magis gratia ci Deus: sed divinitas unita potest hoc faccre per se sine habitu gratia et sapientiae crealo : ergo saperfluit in Christo ponere habitum gratiae et sapientiae creatum.

SED CONTRA: 4. Optime nihil deest de omni bonitate quam recipere potest: sed Chrisius optimus est: ergo mon defuit ei aliqua bonitatum, quam potuit recipere : est autem susceptibilis gralie create: erge habuit eam.

2. Item, Omnia humana quae sunt perfectionis habere debuit, ut nobis conformis ostenderetur: sed gratia est de precipuis convenientibus homini, et sapientia : ergo debuit habere.

3. Item, Nihil redundat ex aliquo nisi quod est in illo : gratia autem in merito redundabat ex Christo in nos, quia nobis meruit: ergo gratia qua me- rebatur in ipso fuit: sed heec est creata: ergo gratiam creatam habuit, et eadem ratione sapientiam, quia illa redundabat ex ipso per doctrinam.

4. Item, Christus fuit verissime in statu vialoris: ergo non defurt ei gratia viatoris: hoc autem est gratia creata: ergo habuit gratiam creatam.

5. Item, Isa. x1, 2: Regwiescet seper eum spiritus Domini, spiritus sapientiae, etc.

Item, Eccli. xxiv, 25: dm me omnis spes vite et virtutis. Que omnia dicunt gratias creatas.

6. Item, Matth. x1, 29: Discite a me, quia mitis sum et humilis corde. Psal. xiiv, 3: Diffusa est gratia in labis tuts.

Solutio Dicendum, quod si vis fiat in verbo cum dicitur, quod Christus ab instantt conceplionis accepit spiritum, intelligitur (ut Sancti dicunt) de spiritu in donis creatis gratum facientibus et gratis datis: sed a spiritu increato qut est Filtus, potius recepta est humana natura in ipso, quam receperit: quia dicimur recipere et habere illud quod nobis advent, ut supra dixit Augustinus, non cui nos advenimus. Hoe autem non ideo dico, quod tempore Christus fuerit homo ante gratiam suam : sed ideo quia patura subjectum precedit habitum, et habet habitum, et non habetur ab ipso. Secandum hoc igitur dicendum, quod secundum intentionem Sanctorum intellgitur hoc de gratia creata.

Ad PRiIMUM autem quod contra objieitur, dicendum ut supra, quod spiritus datus est Christo non ad mensuram per virtutem unionis per quam Deus concurrit ad actum quemlbet Christi: et ideo est infinitas virtutis, ut dictum est supra.

Ad aliud dicendum, quod non ponimus habitum gratia et sapientia im Christo, ut sit medium unionis deitatis ad animam vel ad carnem: sed potius ut perfectio informans opera, ex parte potentiae create : quia non mediante charitate vel castitate conjuncta est el divinitas, sed potius immediate.

Ad aliud dicendum, eodem quod una est solutio amborum.

Ad aliud dicendum, quod in Deo non ponitur habitus propter simplicitatem : sed tamen ipse habet vere sapientiam et bonitatem: sed natura humana nec in Christo simplex est, et ideo habitus anime non est ipsa anima, ut Magister dicit in Litfera in penultimo capitulo distinctionis istius.

Av 1peM dicendum, quod non ponuntur duo adjutoria potenti create propter infirmitatem deitalis, sed potius propter utriusque nature demonstrationem. Unde cum potentia humane nature in ipso sil in optimo gratia, et in optimo quod est divinitas, tunc cognoscitur utriusque veritas.

Av ipem adhuc dicendum, quod Deus non tantum attendit in operando quid de potentia sua facere possit, sed etiam quid secundum statum nature in qua operatur, fieri congruum sit: et cum humane anime congruum sil mereri, Operatur m ipsa per habitum, et cum habitu meritorio.

Ad aliud dicendum, quod natura oexpedit se paucioribus quantum potest : ita tamen, quod non deficiat in necessarus, et ita facit divinitas unita Christo ; quia necessarium humane nature non deitati fuit, ut perficeretur optimo gratiae et sapientiae.