Articulus 9
Articulus 9
An perjurium coactum sit peccatum ?
Ad PRimuM proceditur sic : 1. Dicit Augustinus : "Nullo modo ad opprobrium voluntatis trahitur, quod conditio necessitatis extorsit:" coactum autem juramentum extorsit conditio necessitatis : non ergo trahitur ad opprobrium voluntatis: ergo non est peccatum.
2. Item, Matth. xu, 1 et seq., ubi excusat Dominus vellentes spicas, dicit Glossa : "Necessitas non habet legem." Ergo juramentum coacte necessitatis non sequitur legem peccati alicujus perjurii.
3. Item, Illicita simpliciter necessitas facit licita: sicut patet, Luc. v1, 3, et 1 Reg. xx1, 6, de David cum viris ejus, qui excusantur qui comederunt in necessitate panes propositionis, quos non licebat edere nisi solis sacerdotibus : ergo et perjurium excusatur per necessitatem, ut videtur.
SED CONTRA: 1. Mendacium semper est peccatum, et non potest non male fieri, ut vult Augustinus : perjurium autem est mendacium, invocatione divine veritatis confirmatum : ergo multo magis perjurium semper est malum, et numquam potest bene fieri vel non male.
2. Item, Dicit canon : "Si aliquis pejerat pro vita corporis conservanda, quia magis dilexit corpus quam animam, tres quadragesimas abstineat."
Solutio Dicendum, quod, perjurium semper est peccatum, ut probant rationes ultima : nec per coactionem excusatur a toto, licet a tanto excusetur: et hoc ideo est, quia voluntas cogi non potest : et omne perjurium a voluntate tracta quidem, sed non coacta procedit.
On this page