Articulus 12

ARTICULUS XII. An permissio in Novo Testamento sit de bonis moralibus ?

Deinde quaeritur de hoc quod dicit, ibi, D, post initium: "Et est permissio in Novo Testamento, de minoribus bonis, etc."

Videtur enim hoc esse falsum : quia 1. Gum quinque sint signa divine voluntatis, ut habitum est ante finem primi libri hujus voluminis : sed permissio ibi semper est de malo : ergo non est de minoribus bonis.

2. Item, Non ejusdem est divina operatio et permissio : sed Deus operatur minora bona, sicut et majora: ergo videtur, quod non permittat ea fieri. 3. Item, Praceptum Dei et permissio sunt de signis voluntatis : cum igitur sint diversa, non erunt circa idem : est autem preceptum de minoribus bonis : ergo permissio non est de minoribus.

Utrerws queritur, Quare dicit in Novo Testamento ?

Videtur enim, quod permissio non sit circa cerimonialia, sed circa moralia : ergo equaliter commetitur Novo et Veteri Testamento : non ergo in Novo Testamento tantum est de minoribus bonis.

Ad hoc dicendum, quod permissio secundum quod est signum divine voluntatis, et secundum quod est de minoribus bonis, non in ratione una sumitur : ibi enim operationi opponitur, cum utrumaue sil circa praesens : unum circa malum, et ailerum circa bonum : hic aulem opponitur consilio, eo quod majora bona sunt de quibus est consilium : ef cum non inclinatur homo ad illa, permittit: Deus hominem salvari in 1inoribus bonis, id est, eoncedit. Alia autem differentia est: quia in permissione secundum quod est siguum voluntatis divine, Deus non yult aclum, sed aliquid circa ipsum quod ex ipso malo actu ordinato elicitur : lic autem Deus vuli. actium ipsum : sed magis remuneraret cum, qui cssel meriti excellentloris.

Et per haec palet solutio ad primum quod fallit secundum equivocationem,

Per idem etiam patet solutio ad secundum et tertium.

Apip autem quod ulterius queritur, dicendum quod in Veleri Testamento aliud reformat peccatum : quia ibi erat status imperfectionis,¢ratia nondum propalata, et crant pauci Deo servientes, et omnes gentes per cireuilam ad idololatriam pertrahentes : et ideo tunc non erat permissio, sed praceptum, ut multiplicatio fieret colentium Deum, ut cum propagatione seminis fiercl propagatio religions. Htideo tunc plures crant unius vir uxores,