Quaestio 3
Quaestio 3
Utrum Christus praedestinatus sit esse Filius Dei
Alens. 3. p. q. 3. m. 1. 2. 3. 4. D. Thom. 3. p. g. 24. art. 1. et htc q. 3. art. 9. qgp. 2.D. Bonav. art. 2. q. 1. 2. 3. hichard. art. 2. per totum. Durand. q. 3. Palud. q. 3. Suar. 3. p. tum. 1. d. 5. sect. 1. Vasq. ibi d. 9. qui omnes tractant quomodo Christus sit praedestinatus. De alia q. quam Dloctor híc tractat : utrum Adamo non peccante Verbum incarnaretur, agunt August. 11. Trinit. a c. 10.et l. de peccat. mort. c. 26. 271. Ambros. l. de Incarnat. Dom sacr. c. 6. tom. 4. Gregor. 3. moral. 11. Damasc. lib. 3. c. 18. Chrvsost. hom. 3.inl. Joan. Athanas. Orat. 5.contra Arian. ex Scholasticis affirmant cum Scot. híc et dist. 19. et 32. Alens. 3. p. q. 2. m. 13. citans Bern. in id Jonae 2.Si propter me haec tempestas. Albert. 3. dist. 10. art. 4. et omnes Scotistae híc ( exceptis Basol. et Mayron. qui inclinant in oppositum, ille dist. 1. q. 5. híc dist. 8. quaest. 4.) inclinant. Richard. dist. 1. art. 2. quaest. 4. Gabr. dist. 2. quaest. un. dub. 3. Rupertus lib. 3. de gloria et honore filii Dei in Matth. Galatin. lib. 3. cap. 4. et lib. 1. cap. 13. Viguer cap. 20. prin. et S 1. vers. 4. Catharin. Opusc. de erimia Christi praedest. et alii, quos citat Pitigian. hic art. 8. Negant D. Thom. cum suis 3. p. q. 1. art. 3. et 3. dist. 1. quaest. 1. art. 3. Vasq. 3. p. disp. 10. Suar. 3. p. tom.1. dist. 5. sect. t. et 2. inclinat ad Scot. sed potius media via incedit.
Tertio quaeritur : Utrum Christus praedestinatus fuerit esse Filius Dei? Et arguitur quod non, quia non secundum quod Filius Dei praedestinatus est esse Filius Dei, quia non praecessit ipsum esse Filium Der. Praedestinatio ut proedestinatio dicit praecessionem ad ilud quod praedestinatur ; neque secundum quod homo, quia secundum quod aliquid praedestinatur esse aliquale, secundum hoc est tale; ergo si secundum quod homo praedestinatus est esse Filius Dei, sequitur quod secundum quod homo est Filius Dei, quod est falsum.
Contra ad Rom. r. Factus est ex semine David secundum carnem, qui praedestinatus est esse Filtus Dei in virtute.
Posita definitione praedestinationis eadem, quam posuit primo, dist. 40. resolvit cum communi Christum esse praedestinatum; ita Alens. D. Thom. et alii supra. Dicit secundo naturam humanam Christi esse vere et proprie praedestinatam ad unionem gloriae, et hypostaticam. Haec quae est de modo loquendi, est contra Thomistas 3. part. quaest. 1. art. 3. tamen est D. Thom. 3. dist. 10. quaest. 3. quaestiuncula 1. D. Bonav. ibi art. 1. quaest. 1. Alens. 3. part. quaest. 3. m. Durand. hic q. 3. et omnium Scotistarum.
Respondeo (a) cum praedestinatio sit praeordinatio alicujus ad gloriam principaliter, et ad alia in ordine ad gloriam, et huic naturae humanae in Christo praeordinata sit gloria, et unio ista in Verbo in ordine ad gloriam, quia non tanta gloria fuisset sibi conferenda, si non esset unita, sicut modo collata est ; quemadmodum ergo merita cadunt sub praedestinatione, sine quibus non ordinaretur de congruo quis ad tantam gloriam sine elis, sicut cum eis, ita videtur ista unio ordinari ad tantam gloriam de congruo, licet non cadat sub praedestinatione tanquam meritum, et ita sicut praedestinatum est hanc naturam uniri Verbo, ita praedestinatum est Verbum esse hominem, et hunc hominem esse Verbum. Consequentiae probantur per simile, sicut dictum est de factione passiva.
Et si dicas (b), praedestinatio primo respicit personam, et ita oportet hic primo invenire aliquam personam, cui Deus primo praedestinavit gloriam, et istam unionem m ordine ad gloriam; nulli autem personae praedestinavit illam unionem ; non personae Verbi, ut Verbi, patet ; nec illi personae, ut subsistenti in natura humana, quia includitur ista unio.
Respondeo, (c) quod potest negari ista propositio, quod praedestinatio respicit solam personam ; sicut enim Deus potest omne bonum aliud a se diligere, non tantum suppositum, sed naturam, ita etiam potest alita se praeordinare vel praeoptare bonum illi conveniens. Et ita potest naturae huic praeoptare bonum illi conveniens, et ita potest illi praeo- ptare unionem istam in ordine ad gloriam, et non personae. Verum est tamen, quod in omnibus aliis ab isto, praedestinatio respicit personam, quia in nullo alio praeordinavit Deus bonum naturae, nisi praeordinando bonum personae ; et ratio hujus est, quia nulla natura praedestinabilis est non personata personalitate creata, nisi ista, et ideo nec sic potest praeordinari sibi bonum, nisti istt.
Verbum divinum probabiliter loquendo fuisse incarnandum, licet Adam non peccasset, quia praedestinatio animae Christi ad gloriam non prassupponit ullum peccatum praescitum, sed potius praecedit praescientiam saltem absolutam omnium peccatorum, ac etiam bonorum operum, de quo 1. dist. 41. quia Deus ordinate vult, et ideo prius vult finem, scilicet gloriam quam media. Hanc tenent DD. citati in initio quaest. Docet auctoritates Sanctorum, quae apparenter suadent oppositum, exponendas, ita quod Christus non veniret ut redemptor, nisi esset peccatum.
Sed hic sunt (d) duo dubia. Primum, utrum ista praedestinatio praeexigat necessario lapsum naturae humanae, quod videntur sonare multae auctoritates, quae sonant Filium Dei nunquam fuisse incarnandum, si homo non cecidisset.
Sine praejudicio dici potest, quod cum praedestinatio cujuscumque ad gloriam praecedat ex parte objecti naturaliter praescientiam peccati vel damnationis cujuscumque, secundum opinionem ultimam dictam dist. 4. primi libri, multo magis est verum de praedestinatione illius animae, quae praedestinabatur ad summam gloriam ; universalter autem ordinate volens prius videtur velle hoc quod est fini propinquius, et ita sicut vult prius gloriam alicui quam gratiam, ita etiam inter praedestinatos, quibus vult gloria, mordinate prius videtur velle gloriam illi, quem vult esse proximum fini, et ita huic animae Christi vult gloriam prius quam alicui alteri velit gloriam, et prius cuilibet alteri vult gratiam et gloriam, quam praevideat opposita istorum habituum, scilicet gratiae et gloriae, scilicet peccatum et damnationem. Ergo a primo prius vult animae Christi gloriam, quam praevideat Adam casurum. Omnes autem auctoritates possunt exponi sic, scilicet quod Christus non venisset ut redemptor, nisi homo cecidisset, neque forte, ut passibilis, quia non fuit aliqua necessitas, ut illa anmma a principio gloriosa, cui Deus praeoptavit non tantum summam gloriam, sed etiam coavam il animae, quod unita fuisset corpori passibili, nisi redemptio fuisset facienda. Sed nec redemptio fuisset facienda, nisi homo peccasset; sed non propter solam istam causam videtur Deus praedestinavisse illam animam ad tantam gloriam, cum illa redemptio sive gloria animae redimendae non sit tantum bonum, quantum est illa gloria animae Christi; nec est verisimile tam summum bonum in entibus, esse tantum occasionatum, scilicet propter minus bonum; nec est verisimile Deum prius praeordinasse Adam ad tantum bonum quam Christum, quod tamen sequeretur ; imo ulterius sequeretur absurdius, scilicet quod Deus praedestinando Adam ad gloriam, prius praevidisset ipsum casurum in peccatum quam praedestinasset Christum ad gloriam, si praedestinatio illius animae tantum esset pro redemptione aliorum, quia redemptio non fuisset, nisi casus et delictum praecessisset.
Potest igitur dici, quod prius natura quam ahquid praevidebatur circa peccatorem, sive de peccato sive de poena, Deus praeelegit ad illam curiam ceelestem omnes, quos voluit habere Angelos et homines, in certis et determinatis gradibus, et nullus est praedestinatus tantum, quia alius praevisus est casurus, ut sic nullum oporteat gaudere de lapsu alterius.
Videtur natura humana Christi prius natura ordinata ad gloriam quam ad unionem hypostaticam, quia haec est prior executione.
Potest dici, quod cum mn actione artificis sit contrarius processus in exequendo ei, qui est in intendendo, et Deus prius ordine executionis univit sibi naturam humanam, quam contulerit sibi summam gratiam vel gloriam, e converso potest poni in intendendo, ut sic: Deus primo voluit aliquam naturam non summam, habere summam gloriam, ostendens quod non oporteret eum conferre gloriam secundum ordinem naturarum, et quod secundo voluit illam naturam esse in persona Verbi, et sic Angelus non subesset puro homini.
Exponit tripliciter hanc: Christus secundum quod homo, praedestinatus est esse Filius Dei; et resolvit quo sensu vera est, hoc scilicet, Christus, id est, hic homo singularis, ut abstrahit a supposito, est praedestinatus Filius Dei. Vide alias expositiones in textu.
Ad argumentum (e) primum potest concedi, quod secundum quod homo, praedestinatus est esse Filius Dei; potest enim ibi distingui major, cum dicitur, secundum quod praedestinatus est esse Deus, secundum hoc est Deus, quod sceilicet ly secundum quod potest determinare actum praedestinandi sub hoc sensu, secundum quod praedestinatus, secundum hoc est Deus; vel terminum praedestinationis, sic, secundum quod est Deus, secundum hoc est Deus; primo modo major est falsa, et minor vera; secundo modo minor est falsa, et major est vera.
Alio modo potest distingui prout ly secundum quod dicit formalem rationem, secundum quam extremum determinate accipitur in se. Formaliter enim ille homo est Deus, et secundum ilum hominem et personam, ut existentem in natura humana, praecessit praedestinatio, ut esset Deus, sicut ille homo Deus factus est. Si autem secundum quod accipitur proprie ut nota reduplica- tionis, ita scilicet quod dicat causam inhaerentiae praedicati ipsi subjecto; hoc modo, non secundum quod homo est Deus, quia non humanitate est Deus.
Tertio modo potest dici et forte realius, quod neque secundum quod homo, neque secundum quod Deus, praedestinatus est esse Filius Dei, quia hoc quod est praedestinari esse Filius Dei, includit duo; quorum alterum, puta praedestinari, requirit in termino aliquid temporale ; alterum, puta esse Filium Dei, requirit idem esse aeternum. Nunc autem nihil idem est ratio istorum amborum mn termino, licet enim in termino concurrant duo: Unum temporale, propter quod potest esse terminus praedestinationis; alterum aeternum, propter quod conveniat sibi esse Filium Der; tamen non propter aliquam unam naturam conveniunt sibi ambo ista. Si autem concederetur tunc aliquo modo, secundum quod respectu totius praedicati notaretur esse causa respectu amborum mn praedicato, et ideo proprie logice loquendo, neque secundum quod homo, neque secundum quod Deus, praedestinatus est esse Filius Det.
On this page
