Quaestio 1

QUAESTIO I. Utrum possibile fuerit intellectum anima Christi primo et immediate perfict visione Verbi perfectissima possibili creaturae?

Divus Thomas 1. part. quiest. 12. art. 1. ubi Cajetanus art. 5. Ban. ibi dub. 3. Soto 4. dist. 49. quaest. 2. artic. 4. Capreol. ibi quaest. 4. Ferrar. 3. contra cap. 54. quatenus dicunt de potentia absoluta non posse elici visionem sine lumine gloriae. Sed oppositum tenent cum Scoto 4. dist. 49. quast 11. Vasquez. 1. part. d. 46. Molina ibi q. 12. art. 5. d. 2. Durand. 4. d. 49. quaest. 2. D. Thom. ibi quasst. 2. avt. T. Valent. 1. tom. quaest. 12. part. 3. Zumel. ibi art. 5. d. 2. Pitigianis híc art. 5. Egidius Romanus quodlib. ?. quaest. 1. Henricus de Gandavo ibid.

Circa istam decimamquartam distinctionem, in qua Magister agit de perfectionibus assumptis cum humana natura, per comparationem ad perfectionem naturae divinae, quaeruntur quatuor: primo, utrum possibile fuerit intellectum animae Christi primo et immediate perfici visione Verbi perfectissima possibili creaturae ? Et arguitur quod non. Augustinus 89. queest. q. 32. Eamdem rem non posse alium alio plus intelligere, non est dubitandum. HRatio sua 1bi ad hoc est, quia quisquis aliquam rem aliter quam la res est, intelligit, fallitur, et omnis qui fallitur, illud in quo falitur, non intellgit ; quisquis ergo rem aliter, quam est, intelligit, non eam ntelligit ; non ergo potest quidquam intelligi, nisi quomodo est; et ex hoc sequitur conclusio illa proposita, ergo non potest intellectus animae Christi perfectius videre Verbum, quam quaecumque alia anima.

Praeterea, si perfectissime posset videre Verbum, ergo posset videre Verbum sub ratione mfiniti, quia omni visibili non sub ratione infiniti, potest aliquid perfectius videri. Consequens est falsum, quia objectum specificat actum, et ita si visio creata esset objecti secundum eamdem rationem infiniti, et secundum eamdem rationem objecti est ipsius visio increata, ergo istae duae visiones essent ejusdem speciei. Similiter tunc intellectus animae Christi comprehenderet Verbum, quia videret ipsum secundum totam rationem visibilitatis ejus, quod est inconveniens.

Praeterea, omnis visio requirit lumen proportionale prius naturaliter ipsa visione; ergo sicut visio naturalis requirit lumen naturale aliud a se et prius ipsa, ita visio supernaturalis requirit lumen supernaturale aliud ab ipsa et prius ea; et ita non potest visio supernaturalis esse prima perfectio illius, qui videt.

Praeterea, actus perfectus naturalis elicitur ab habitu, quia non est ita perfectus praecedens habitum, sicut sequens, secundum Philosophum, 2. Fthicorum; ergo et actus perfectissimus supernaturalis praesupponit habitum supernaturalem. Consequentia probatur a simili, et ita non potest actus supernaturalis perfectissimus esse prima perfectio intellectus.

SCHOLIUM.

Adducit ad oppositum pro parte vera ( scilicet quod immediate summa visio producibilis est a Deo) auctoritatem Magistri, et argumentum a simili, quia summa fruitio sic produci potest, ex quaest. 3. dist. praeced. et quaestionem disputat quaest. seq. a num. 2. et solvit argumenta hic posita, ibi a num. 5.

Contra hoc est Magister in littera. Item, summa fruitio praesupponit summam visionem ; sed ista anima Christi potuit frui summa fruitione possibili creaturas, ex dist. praeced. ergo, etc.

Et quod immediate, probatur, quia quaelibet potentia passiva est immediate perfectibilis illo actu, respectu cujus immediate est in potentia ; igitur intellectus sive potentia intellectiva est immediate perfectibilis ipso antelligere, et ita non necessario mediante alio.