I, P. 2, Inq. 2, Tract. 2, Sect. 2, Praeambulum

Postquam tractatum est de nominibus proprie ad discretionem personam pertinentibus, consequenter agendum est de iis quae appropriantur, quae men sunt nomina significantia essentiam.

Notandum est igitur quod quaedam appropriantur personis ex ratione suae sig ficationis; quaedam vero ratione adiunctionis. Ratione significationis appropriavit Hi rius aeternitatem Patri et speciem Filio, usum Spiritui Sancto, in libro De Trinitate item, Augustinus unitatem Patri, aequalitatem Filio, concordiam Spiritui Sancto; it in libro De Trinitate, potentiam Patri, sapientiam Filio, bonitatem Spiritui San Item, ex adiuncto est appropriatio et ex quibusdam aliis conditionibus, sicut in illo ve Apostoli: "Ex ipso et per ipsum et in ipsa", ad Rom. 11, 36.

Quaeritur ergo primo de appropriatione aeternitatis, speciei et usus; secundo, de appropriatione unitatis, aequalitatis, concordiae; tertio, de appropriatione potentiae, sapientiae, bonitatis; quarto, de appropriatione verborum Apostoli: "Ex ipso et per ipsum et in ipso".