Quaestio 11

¶ Questio. xi. Utrum Undecimo quero terminus a quo incarnationis differt realiter a natura assumptibili

Hic introducuntur 4or conclusiones. Prima est quod nam et suppositum in creaturis non distinguuntur formaliter et quiditatiue: quia vbi non est quiditas: et quiditas non potest esse distinctio quiditatiua: sed inter naturam et suppositum non est quiditas et quiditas: quia omnis quiditas est comunicabilis. suppositum non est comunicabile. ergo etc.

¶ Secunda conclusio. quod nam et suppositum non differunt realiter: quia natua potest esse sine supposito: et tamen deus non posset ipsam facere quin esset supposia.

¶ 3a conclusio quod natura et suppositum non distinguuntur essentia iter: quia natura opposite se habet ad supposita: eo quod suppositum est incomunicabile: natura autem communicabilis: sed comnicabile / et incomunicabile differenter dicuntur de eodem essentialiter vel de eodem respectu eiusdem essentie. ergo etc.

¶ 4a conclusio quod nam et suppositum non sunt omnibus modis idem: quia vnum potest separari ab alio: manet enim nauam in christo non manente propria suppositatione.

¶ Sed contra praedictas conclusiones instatur per ordinem. Primo. illa distinguuntur formaliter: quorum vnum potest concipi sine alio: sed natuam potest concipi sine supposito.

¶ Dico quod verum est: sed non econuerso.

¶ Item 2o. illa distinguum tur realiter: quorum vnum potest esse sine alio: sed natura humanain christo est priuata proprio supposito. Dico quod assumptum habet veritatem quando vtrumque eorum est res vel quiditas aliqua.

¶ Sed tunc est dubium quid est ratio suppositalis. Dico quod non includit absolutum nec respectiuum: sed abstrahit ab vtroque.

¶ Item dubium est si dicit aliquid positiuum vel priuatiuum. Dico quod dicit negationem duplicis dependentie: quia si diceret aliud quam negationem: tunc natura humana in christo esset perpetua priuata entitate aliqua positiua.

¶ Item vltima ratio positiua in quolibet ente est ratio indiuidualis: sed ratio suppositalis est vltima. ergo etc.

¶ Sed dubium est. si ratio suppositalis dicit perfectio nem.

¶ Dico quod formaliter non dicit perfectionem: nec imper fectionem. Sed fundamentaliter dicit perfectionem sicut incorruptibilitas dicit perfectionem forme.

¶ Sed contra: quia agere est perfectionis sed actiones sunt suppositorum.

¶ Dico quod suppositalitas non est ratio agendi: sed conditio concomitans illud quod agit: vnde suppositum dicitur principium actionis solum: quia actio est illius quod habet talem negationem de pendentie: quia nihil aduenit vltra rem naturae quod sit ratio agendi: sed hoc habito potest dici agere.

¶ Sed dubium est quid negat ratio suppositalis a nam in qua est.

¶ Dicendum quod negat incomicabilitatem ad suppositum actualem et potentialem.

¶ Unde nota quod sicut aliquid dicitur communicabile alicui: ita dicitur incommunicabile quadrupliciter. Primo enim aliquid dicitur comunicabile alicui comunicatione que est ad indiuiduum: vt natura humana socrati et platoni. Secundo conmunicatione que est subiectum: vt albedo superficiei: quia albe do dat sibi suum esse formale scilicet esse album: vt superficies dicatur alba. Tertio comunicatione que est ad fundamentum: vt bonum vel verum ad ens: quia omnis passio inititur fundamento sui subiecti: nec aliud habere potest. Quarto et vel timo aliquid conicat se alicui comunicatione que est ad supipositum: vt albedo homin vel corpori: quia non suppositatur in se: sed in corpore: vel in homine: vel in supposito in quo est. Ita etiam econuerso aliquid dicitur esse incommunicabile alicui. primo communicatione que est ad indiuiduum: vt nam singularis. Se cundo commnicatione ad subiectum: vt tertia entitas. Tertio conicatione que est ad fundamentum: vt anima et angelus que nulli fundamento inituntur. Quarto et vltimo aliquind dicitur incommunicabile alicui comuicatione que est ad suppositum: vt pater in diuinis vel quodlibet aliud suppositum diuinum vel creatum.

¶ Ultima autem incommunicabilitas. scilicet suppositalis est de formali ratione suppositi: licet alie incommuncabilitates possint concurrere.

¶ Item notandum. quod incommunicabilitas est eiusdem rationis vniuoce in creaturis: vt in diuinis: licet sit positiua in diuinis: et constituat. verum amen hoc non impedit: quia etiam in diuinis est illud vltimum quo habito illud cuius est fit incommnicabile sicut in creaturis: in creaturis autem ratio suppositalis non constituit simpliciter. quia aduenit naturae iam constitute in esse singulari: quod non est in diuinis: vnde proprietas in diuinis constituit etiam in esse singulari personam et in esse incommunicabili: in creatu ris vero ratio suppositalis non constituit simpliciter. Sed dat esse incommunicabile solum: et quantum ad illud vltimum suppoitalitas est eiusdem rationis in deo et in creaturis.

¶ Item notandum. quod ista sunt essentialiter ordinata particulare sin gulare indiuiduum suppositum et persona. omne enim singulare est particulare. et non econuerso: sicut patet de indiuiduo vago quod est particulare et non singulare. Item omn indiuiduum est singulare. non autem econuerso: vt patet de mam et forma separatis que sunt singularia et non sunt indiuidua. Irem omne suppositum est indiuinduum. et non econuerso: vt patet de anima et corpore separatis que sunt indiuidua et non supposita.

¶ Item omnis persona est suppositum. et non econuerso: sicut patet de supposito bruti quod non tamen est persona: vnde persona est naturae. rationalis indiuidua substantia.