Titulus 22

Imperatores Diocletianus, Maximianus. Non idcirco minus is, cui a nostro rescripto cognitio delata est, iudicare potest, quod ex gestis quaedam in precibus omissa proponis. * DIOCL. ET MAXIMIN. AA. ET CC. GREGORIO. *<A 293 D. V NON. MAI. DIOCLETIANO V ET MAXIMINIANO IIII AA. CONSS.>

Imperatores Diocletianus, Maximianus. Praescriptione mendaciorum opposita, sive in iuris narratione mendacium reperiatur sive in facti sive in tacendi fraude, pro tenore veritatis, non deprecantis adfirmatione, datum iudicem cognoscere debere et secundum hoc de causa convenit ferre sententiam. * DIOCL. ET MAXIM. AA. ET CONSTANT. ET MAXIMIN. CC. STATIAE.*<A 294 D. K. DEC. SIRMI CC. CONSS.>

Imperator Constantinus. Puniri iubemus decem librarum auri multa iudices, qui vetuerunt precum argui falsitatem. * CONST. A. AD BASSUM. *<A 313 D. K. OCT. CONSTANTINO A. III ET LICINIO C. III CONSS.>

Imperator Constantinus. Etsi non cognitio, sed exsecutio mandatur, de veritate precum inquiri oportet, ut, si fraus intervenit, de omni negotio cognoscatur. * CONST. A. AD BARBARUM POMPEIANUM CONSULAREM CAMPANIAE. *<A 333 D. III ID. NOV. AQUIS DALMATIO ET ZENOPHILO CONSS.>

Imperatores Theodosius, Valentinianus. Etsi legibus consentaneum sacrum oraculum mendax precator attulerit, careat penitus impetratis et, si nimia mentientis invenitur improbitas, etiam severitati subiaceat iudicantis. * THEODOS. ET VALENTIN. AA. AD SENATUM. *<A 426 D. VIII ID. NOV. RAVENNAE THEODOSIO XII ET VALENTINIANO II AA. CONSS.>

Imperator Anastasius. Omnes cuiuscumque maioris vel minoris administrationis universae nostrae rei publicae iudices monemus, ut nullum rescriptum, nullam pragmaticam sanctionem, nullam sacram adnotationem, quae generali iuri vel utilitati publicae adversa esse videatur, in disceptatione cuiuslibet litigii patiantur proferri, sed generales sacras constitutiones modis omnibus non dubitent observandas. * ANASTAS. A. MATRONIANO PP. *<A 491 ? D. K. IUL. CONSTANTINOPOLI.>