I, Distinctio 30, A. 1, Q. 2
I, Distinctio 30, A. 1, Q. 2
Utrum nomina, quae de Deo dicuntur ex tempore, dicantur per se, vel per accidens.
Secundo quaeritur, utrum quae tlicuntur de Deo ex tempore dicantur per se, vel per accidens. Et quod secunduni accidens, ostenditur hoc modo.
1. Augustinus quinto de Trinitate et habetur in littera: "Quod dominus esset hominis, ex tempore accidit ei".
2. Item , hoc ipsum videtur ratione : qnia omne quod adest et abest praeter eius, de quo dicitur, corruptionem , praedlcatur secundum accidens'' — haec est per se nota — sed omnia haec quae tem- poraliter dicuntur de Deo, sunt huiusmodi : ergo etc.
3. Item, quod praedicatur ^er se de aliquo, semper inest illi ', ergo ab opposilis, quod praedi- catur de ahquo et non semper inest, praedicatur non per se, ergo per accidens: sed talia sunt hu- iusmodi nomina: ergo etc.
4. Item , omne quod praedicatur de aliquo, aut est convertibile cum subiecto, aut de ratione sub- iecti , aut praedicatur per accidens *;- sed huiusmodi nomina nec sunt de ratione Dei, nec convertibilia, ut patet de hoc nomine dominus: ergo etc.
2. Item, ostenditur ratione: quia in quocumque accidens, est ponere compositionem'' et per consequens varietatem; seil neulrum est in Deo: ergo etc.
3. Item, omne per accidens reducitur ad per se'; sed reductio est posterioris ad prius, non e converso, Deus autem non habet prius, nec simplici- ter nec secundum quid: ergo nihil de Deo dicitur secundum accidens.
4. Item, omne quod dicitur de duobus, de uno per se, de altero per accidens, perfectiori modo di- citur de eo, de quo dicitur per se ° ; sed quidquid dicitur de Deo dicitur perfeetissime : ergo nihil di- citur de Deo secundum accidens, ergo huiusmodi nomina non dicuntur de Deo per accidens, ergo per se.
Conclusio
Nomina, quae de Deo ex tempore dicuntur, prae- dicantur per accidens solummodo in eo sensu, quo per accidens opponitur necessario.
Respondeo: Dicendum, quod dici secundum accidens est tripliciter. Uno modo accidens dicitur DisHnciio. per oppositionem ad substantiam ; et sic dicitur acci- dens proprietas alii inhaerens , quae non est de rei Et hoc quidem modo "nihil dicitur de Deo secundum accidens", sicut dicit Augustinus, eo quod hoc modo accidens ponit corapositionem et varieta- tem in eo, de quo dicitur. — Alio modo dici secun- dum acciden-s est per oppositionem ad per se; et sic dicitur secundum accidens aut quod dicitur per ahud in essentia, ul si dicatur: paries disgregat^; aut per aliquid, cui est quodam modo idera, quo- dam modo diversum, ut puta, cum dicitur de su- periori per inferius, ut: flgura habet tres, vel de inferiori per superius: ut, isosceles habettres'. Hoc modo non est aliquid dici de Deo secundum acci- dens. Hoc enim dici per accidens ponit in aliquo posterioritatem et imperfectionem , sicut ostendunt rationes ad hoc inductae; Deus autem nihil habet imperfecte , nihil habet ab alio *, quod sit omnino aliud, nec a superiori vel inferiori, quia haec non cadunt in Deo. — Tertio modo dici secundum ac- cidens est per oppositioneni ad necessarium, ut illud dicatur accidere, quod necessario non inest'. Et hoc uiodo huiusniodi dicuntur de Deo secundum accidens, quia non dicuntur de ipso necessario; sed dicuntur de ipso per se , quia per compara- tionem ad creaturam. Comparatio autem ad crea- turam per se est, quia Deus est sua actio; sed tamen, quia Deus agit per voluntatem, quae non semper nec de necessitate coniuncta est actui °, ideo non necessaria; et quantum ad hoc cadit ibi ratio dicendi secundum accidens. Unde hic modus dicendi per accidens opponitur per se in crealuris ratione eius, quod ad dici per se sequitur necessarium in creaturis ; in Deo autem non , quoniara idem ' se ipso facit et voluntarie facit : et ideo in Deo non habet oppositionem ad per se.
Rationes ergo ostendentes, quod non dicuntur de Deo secundum accidens, procedunt secundum primam et secundam acceptionem.
1. Quod autem obiicilur, quod esse dominuraSoi^jw op" accidit; sic intelligendum est, id est, non necessario nec semper convenit.
