I, Distinctio 31, Pars 1, Dubia

In parte ista sunt dubitationes circa litteram et primo dubitatur de situ huius partis, quia cum supra distinctione decima, nona ' actum est de ae- qualitate, videlur liic Magister superflue repetere.

Respondeo: Dicenduin, quod de aequalitate et similitudine est loqui dupliciter , scilicet a parte rei, vel a parte nominis. Et primo modo agitur de ae- qualitate et similitudine in praecedentibus, secundo modo hic.

Item quaeritur de hoc quod dicit, quod nihil est sibi simile. Videtur enim falsum, quia aliquis differt a se, sicut Socrates senex a se puero: ergo pari ratione aliquid potest esse simile sibi. — Item , Christus homo est sibi ^ similis, quia nullus est bea- tus, nisi sit Deo assimilatus; sed Christus est maxime Deo assimilatus: ergo etc.

Respondeo: Dicendum, quod, sicut differentia Differeniia aliquando notat alietatem suppositi a supposito, ut tnpiex. ^^^ dicitur: Petrus est alius a Paulo; aliquando alie- tatem in natu?-a, ut cum dicitur: Christus secundum quod homo differt a se ' Deo ; ahquando alielatem status a statu, ut Petrus senex differt a se puero: per hunc modum intelligendum est de similitudine. Quando igitur similis dicit similitudinem suppositi ad suppositum, non potest idera esse sirailis sibi; quando vero dicit similitudinem na^Mraead naturam, vel status ad statum, potest idem esse sibi similis, quia haec concurrunt in eadem persona; et ita intel- ligit Magister.

Item quaeritur de hoc quod dicit , quod aequa- litas Patris et Filii 7ion est relatio vel notio, quia statim praedixit, quod simile et aequale est relati- vum: ergo similitudo est relatio.

Respondeo: Dicendum, quod Magister intelligit de notione, quae est personae proprietas, non de rela- tione communiter intellecta. — Vel aliter dicendum , Aiii quod verbum iMagistri est causaliter intelligendum , sicut patet ex praecedentibus , quia aequalitas non consistit in proprietatibus personahbus, sed magis in essentialibus, quae supra ostensae sunt