I, Distinctio 31, Pars 2, A. 2, Q. 3
I, Distinctio 31, Pars 2, A. 2, Q. 3
Qua ratione unitas approprietur Patri, aequalitas Filio, concordia Spiritui sancto.
1. Et primo de unitale. Et quod iion sit appro- .priabilis, videtur, quia iinum et ens convertuntur -, "ergo unitas et essenlia; sed essentia nulli est appro- priabilis: ergo nec unitas.
2. Item , si appropriatur . cnra Spiritus san- ctus sit amborum unitas, ut dicit Augustinus °, vide- tur, quod debeal appropriari personae Spiritus sancti.
3. Item, obiicitur de aequalitate, quae appro- . priatur Filio. Nihil enim magis est indifferens in re- bus aequalibus quam ipsa aequalftas; sed indifferens non est appropriabile : ergo nec aequalitas est ap- propriabilis.
4. Item , si appropriatur , debet appropriari Pa- tri, quia aequalitas non est aliud quam unum sive unitas in quantitate ' ; sed unitas appropriatur Palri: ergo et aequalitas.
5. Item . obiicitur de concordia, quae appro- ■ priatur Spirilui sancto. Si enim concordia plures reducit ad unitatem, videtur potius de proprio fa- cere commune qnam de communi proprium : ergo si appropriare est de communi facere proprium, con- cordia nulli est appropriabilis.
6. Item, videtur ciuod debeat appropriari Filio. quoniam Filius est pax nostra, qui fecit utraque unum, ad Ephesios secundo ^ Item, ad Colossenses primo": Paciflcans per sanguinem crucis eius, sive quae in tei-ris , sive quae in caelis sunt.
7. Item, obiicitnr contra rationem Augustiiii ': 1^™'"^' "Omnia aequalia propter Filium etc.", ergo Pater fcsiini- est aequalis propter Filium: ergo habet aliquid a Filio, quod falsum est. — Ilem quaero, quam causam Quaesno i dicit propter, utrum e/ficientem, aut finalem? Quam- cumque harum dicat, cuin tota Trinitas sit efpcicns et finis omnis rei , tam unitas , quam aequalilas , quani concordia est propter Patrem, similiter pro- pter Filium: ergo nulla esl ratio appropriandi.
CONCLUSIO
Ad explicandum personarum ordinem appropriatur unitas Patri, aequalitas Filio, concordia Spiritui sancto.
Respondeo: Intelligendum est, quod sicut appro- priatio Ililarii fnit ad explicandam personarum ori- ginem, sic ista est ad explicaiidum ordinem.
Quoniam igitur persona Patris est prima , ante quam non est alia, et quae non est ex alia; ideo appropriatur ei unitas, quae est prima in numero, et ante quam nihil est in numero.
1. 2. Ex hoc patet responsio ad duo prima, quia accipitur liic unitas secundum eam rationem , qua dicit primitatem, non essentiae indivisionem — quia ^ sic convertitur cuni ente — aul voluntatis con- formitatem. — quia sic appropriatur Spiritui sanclo. Ut prima autem Patri appropriatuf.
Similiter, quia persona Filii secundum rationem intelligendi est secunda et perfecte exprimens Pa- trem, et hoc facit aequalitatem : ideo aequalitas ra,- tione ordinis primo reperitur in Filio. Tunc enim primo intelligitur, cum Filius intelligitur nasci.
3. 4. Et ex Iioc patet obiectum. Quod enim aequalitas approprietur, hoc non est ratione unita- tis, sed ratione primae associationis et perfectae. Aequalitas enim tunc primo intelligitur,, quando in- teliigitur associatio ; et haec inielligitur primo in Fi- lio, qui esl secunda persona.
Similiter ^ persona Spiritus sancti secundum . rationem intelligendi est tertia; concordia autem ponit duos concordabiles et etiam concordantem ; idco primo incipit concordia, ubi primo intelligilur oriri persona tertia.
5. 6. Et sic patet illud , quod concordia appro- ai oWed priatur alicui , non quia de communi faciat pro- prium',sed quia distinctos connectit, et hoc secun- dum rationem suae emanationis; quod non convenit Filio ratione emayiationis , sed ratione mediationis, quia mediator Dei et hominum ^. Ex his patent omnia obiecta.
7. .\d illud vero quod ultimo quaeritur: "omnia-^aquaesi sunt unum propter Patrem , oninia aequalia propter Jemem. Filium °" ; dicendum, quod si omnia distribuat pro creatis, tunc propter dicit causam formalem exem- plarem secundum rem et appropriationem , quia omnis aequalitas habet exemplar in aequalitate Filii ; et sic de aliis '. Si autem distribuat pro ereatis et increatis, tunc propier dicit caiisam formalem exem- I plarem secundum rationem intelligendi appropria- tam ; quia intellectus noster non intelligit aequalita- tem in Patre nisi propter hoc, quod habet Filium per omnia exprimentem eius naturam et potentiam: simihter de aliis. Et tunc propter non dicit cau- sam exemplaritatis secundum rem, sed secundum rationem intelligendi. Et sic non notatur, quod Pater habet aliquid a F"iIio, sed quod intellectus noster aliquid cognoscit de Patre per hoc, quod cognoscil Filium.
