I, Distinctio 38, Dubia

In parte ista sunt dubitationes circa litteram et primo de hoc quod dicit .\ugustinus: Nec aliter seivit creata quam creanda.. Videtur eniin male dicere, quia res, si vere cognoscatur, cognoscitur sicut est; sed aliter fuerunt, cum fuerunt creanda, quam cum erant creata — prinio enim res fuerunt in caiisa et . secundum quid, postea in proprio ge- nere et simpliciter — ergo aut Deus non vere co- gnoscit, aut aliter cognovit.

Item, Angelus cognoscit res in Verbo, cogno- scit etiain eas in proprio genere, et alius et alius modus cognoscendi est hic ab illo^: ergo cnm non possit latere Deum quod novit Angelus , videtur , quod Deus utroque modo cognoscat, et ita aliter et aliter.

Respondeo : Dicendum , quod cum dico , rem aliter cognosci, dupliciter potest intelligi : aut ita quod adverbium dicat alietatem quantuni ad cogni- lionem, aut quantuin ad esserei cognitae. Si quan- tura ad esse rei cognitae, sic est verum"; et est sensus: Deus cognoscit, rein istam aliter esse vel se habere, quam se prius habuit; et sic non intelligit Augustinus. Si autem dicat alietatem quanluin ad cognitionem, sic est falsa; et est sensus: Deus co- gnoscit aliter rem factam, quam prius faciendam cognoverit; et ita est falsum , qnia sic significatur divina cognitio alterata, et quod aliquid receperit a re exlra. Et per hoc patet obiectum primuin.

Quod obiicitur, quod Deus cognoscit res in proiirio genere, sicut Angelus; dicenduin, quod co- gno-^icere res in proprio genere dupliciter intelligilur: nis aut ita quod esse illud, quod habet in proprio ge- nere, cognoscatur, et hoc perfectionis est, et non latet Deum, et sic non dicit novum inodum cogno- scendi a cognitione in Verbo; aut ita quod aspectus intelligentiae sive vis cognitivae deflectatur' supra reni ut est iii proprio genere, et lioc est imperfectio- nis, quia scilicet lunc ' cognoscens egreditur extra se; et hoc nulio modo potest poiii in Deo, et ita facit in Angelo alium inodum cognoscendi. Et sic patet illud.

Item qnaeritur de hoc quod dicit: Tunc eius quod aeterimm est, aliqua existeret causa etc. Vuit enim dicere, qmd praescientia dicat quid aeternum; sed hoc videtur falsum, quia praescientia dicit rcspe- ctum ad crealuram futuram; sed nihil est futurum secundum esse, quod habet in Deo, sed in proprio genere: ergo connotat aliquod temporale, ergo vi- detur, quod cognoscatur - ex tempnre. — Praeterea, respectus ille nihil dicit a parte Dei nisi solum mo- dum intelligendi nostrum: ergo tunc coepit ille re- spectus, quando coepit noster inteiiectus, non ergo fuit ab aeterno.

Respondeo: Sicut dicit Magister " , praescientia dicit quid aeternum et ab aeternn. Cum enim non importet nisi duo, scilicet antecessionem et scien- tiam, et antecessio omnis creaturae sit ante omnem creaturam , et scientia naturaliter , patet quod prae- scientia quid aeternum dicit ^. — Quod ergo obiici- tur, quod importat rei futuritionem ; dicendum, quod futuritio uno modo importat successionem tem- poris, et ita non est de ratione praescientiae ; hoc enim modo futurum coepit cum tempore. Aho modo futurum importat ordi^iem temporalis ad aeternum secundum consecutionem , sicut praescientia ante- cessionem; et quoniam iste ordo solum exigit pri- mum extremum in actu, et illud fuit ab aeterno, ideo et futuritio et praescientia ^.

Quod obiicitur , quod respectus ille a parte Dei nihil dicit secundum rem; dicendum, quod falsum est, quia respectus ille est divina essentia; sed ve- rum est, quod nihil dicit respectivum sive depen- dens, nisi soium secundum modum inteliigendi ; et ideo non coepit secundum rem, sed solum modus significandi coepit. Et quando Magister dicit , quod praescientia dicit aeternum , non loquitur de ratione nominandi , sed de eo quod significatur per nomen ''.

Item quaeritur de hoc quod dicit: Scienliam vel praescientiam non esse causam etc. , si scien- tiam ad notitiam. tantum referamus. Si vero no- mine scientiae includitur beneplacitum atque dis- positio , recte pote.it dici. Videtur enim male dicere, quia aut scientia, hoc modo et illo dicta, dicit eundein raodum sciendi, aut alium; s,\ eundem, ergo si uno raodo est causa, et alio; si alium mo- dum, ergo in Deo est multiplex modus sciendi, non ergo uniformis per omnia. — Ilem, scientia simplicis notitiae est Deus; et Deus est causa omnium: ergo scientia illa est causa omninm.

Respondeo: Dicendmii . quod in nobis notitia simplex, et notitia beneplaciti dicunt diversas co- gnitiones et diversos modos cognoscendi, et per con- sequens connolant diversa: in Deo autem una lan- tum cognitio est, sed illa una facitDeus, quod nos multis; et ideo illa una dupliciter potest significari '. Et ciim significatur per modum approbationis , con- notat effectum et bonitalem; quando vero per modum simplicis notitiae , solum eventum. Et quoniam esse causam alicuius connotat effectum sive respectum — quamvis eadem sit scientia sive sapientia a parte principalis signiQcati — ideo dicitur, quod haec* est causa illorum quae praescit, et illa non. Et hoc dici- tur, non quia res significata non sit causa, sed quia, ut sic significata est, non significatur per modum eausae, quoniam comparatur ad ea qnae nullo modo sunt a Deo. Et sic patet illud.

Item quaeritur de hoc verbo Augustini: Deus per Prophetam. praedixii infidelitatem ludaeorum; quia, cum dictum Prophetae fuerit verum certiludi- naliter ", videtur, quod Deus revelaverit ludaeis suum casuin sive damnationem; quod est contra ipsum super Genesim ad litteram '", qui dicit, quod nuUi debet revelari, ne cogatur desperare.

Respondeo : Dicendnm , quod casus potest prae- dici; sed uon propter boc revelatur, sive quia lii- centi non creditur, sive quia dictum de ' conditione intelligilur, sive intelligens intelligit de alio, non de se ipso. Et quia verbum Isaiae pi'ophetae commina- torie et generaliter eral dictum, et hominibus iam in parte incredulis non advertentibus, omnibus his modis potuit intelligi , ut esset praedictio, non re- velatio.