I, Distinctio 45, A. 3, Q. 2
I, Distinctio 45, A. 3, Q. 2
De numero et sufficientia signorum divinae voluntatis
Et ponit Magister ' quinque signa , quae eonti- nentur in hoc versu: Praecipit el prohihel, permitlit, consulit, implel.
1. Quoniam ««^ntMW et signatum dicuntur cor- t relative, et si unum oppositorum dicitur multipliciter, et reliquum, sed si unum non dicitur multipliciter, nec reliquum, per artem Topicoruni-; sed volunlasDei est una et uno modo se habens: ergo unum solum debet habere signum.
2. itrni. aut signa haec distinguuntur ratione inoili siijiiiliviuKli , aut ratione rei^. Si ralione rei signijicanlis, ergo tot debent esse signa, quot res, quia omnis res signum est divinae voluntatis tan- quani causae. Si ratione modi significandi ; sed eodem modo signilicant divinam voluntatem prae- ceptio et prohibitio: ergo sunt ununi signum.
3. Item, volunlas Dei, sicut infra ■• patebit,non est respectu mali. ergo nuUum signum eius debet accipi per comparationem ad malum: cum ergo permissio et prohibilio sint respectu mali, non sunt signa voluntatis diviiiae.
4. Quia cuilibet bono respondel inalum ex " opposito, irnmo uni bono plura mala ° : ergo tot vel plura signa debent accipl a parte mali, sicut ex parte boni. Cum ergo ex parte boni sint tria : patet etc.
5. Item , sicut impletioni respondet permissio, ita et cohibitio", jmmo multo fortius et magis ex opposito: ergo videtur, quod plura sint signa,
6. Item, sicut praeceptioni opponitur prolii- bilio , ita consilio dissuasio: ergo videtur, quod sint plura.
CONCLUSIO.
Numerus et sufficientia quinque signorum voluntatis divinae explicantur.
RESPONDEO: Dicendum, quod numerus signorum uno modo consuevit accipi sic. Voluntas enim divina, proprie loquendo, est praesentium et fu- turorum ; praeteritorum autem aut non est , aut ' non alio modo quam praesentvuni. — Secundum hoc notandum , quod si est respectu praesentis, aut illud est bonum, et sic impletio; aut malum, et sic permissio. Si respectu futuri , hoc triphciter: aut est malum, et sic prohibitio; aut bonumneces- sarium, et- sic praeceptio; aut honum superero- gationis, et sic consilium. Bonuni autem superero- gationis non habet maluin oppositum , ideo nec consilium habel signum oppositum.
Alio raodo possunt distingui sic: voluntas di-"' vina , sicut infra ' patebit, ahqiiid vult simpliciter , aliquid vult conditionaliter sive quantura in se ; et utroque raodo contingit eam signiflcari. Voluntas ergo absoluta potest ad aliquid comparari aut per modum complacentiae , aut per raodum displicen- tiae. Si per modum displicentiae , illud nullo modo fit: et ita hanc non contingit significari nec sciri aliquo signo exteriori. Si per modum complacen- tiae, aul quia placet ilhtd quod fit, et sic impletio ; aut quia placet aliquid' ex illo, et sic permissio; et sic habenius duo signa. Potest iterum significari divina voluntas ut antecedens sive conditionalis , et hoc dupliciter: aut per raodum complacentiae , ita quod oppositura displicet, et sic praeceptio ; aut per modum displicentiae , eX sic prohibitio ; anl per modum complacentiae , ita tamen quod oppo- situm non displicet, et sic consilium. Per moduni vero displicentiae ", ita quod oppositum non placet, noii est possibile reperiri. — Et seciinclum hoc pa- concuisio. tet numerus et sufflcientia et solutio ol3iectorum.
1. Quod enini obiicitur, quod voluntas bene- (Oiniiooppo-placiti non est multiplex ; dicendum, quod hoc ve- rum est quantum ad substantiam; lamen quantum ad connotata multiplex est , ut visum est. Voluntas enim absoluta connotat effectum, voluntas condi- tionala connotat naturalem ordinationem rei ad eventum , sicut omnium ad salutem '.
2. Ad illud quod quaeritur, utrum- ratione modi significandi etc; dicendum, quod ratione modi significandi. Est enim aliquis modus signiflcandi voluntatem ut detestantem, quod facit prohibitio; alius modus ul approbantem , quod Sa.dt praeceptio.
3. Ad illud quod obiicitur, quod voluntas non est respectu niali; dicendum, quod per modum ap- probantis non est respectu mali , sed^ ex malo eliciti; per modum vero detestantis est respectu mali in'se.
4. Ad illud quod obiicitur, quod cnilibet bono respondet malum ex opposito; dicendum, quod ve- rum est; sed tamen bono supererogationis potest Noiandum. opponi mulum et non-^ialum. In quantum enim supererogationis , opponitur minus bonum; in quan- tum autem bonum, opponitur mulum, sed non aliud, et illud quidem opponitur* bono praecepti; et ideo cadit sub prohibitione.
5. Ad illud quod obiicitur de cohibitione, di- cendum , quod illa impedit eflectum, et propter boc privat ralionem significandi, ut visura est.
6. Ad illud quod obiicitur, quod comilio op- poiiitur dissuasio; dicendura, quod, sicut opiuio est una contrariorum , quia est acceptio unius partis cum formidine alterius^ sic consihum, quia non accipit alteram partem determinate, comprehendit suasionem et dissuasionem. Nam qui suadet con- sulit, et qni dissnadet similiter consulit aliquid.
