I, Distinctio 4, A. 1, Q. 4
I, Distinctio 4, A. 1, Q. 4
Utrum hoc nomen Deus pro persona supponat, vel pro natura.
Quarto et ultimo quaeritur de suppositione huius nominis- Deus. Et quaeritur , utrum hoc nomen Deus de se supponat personam, vel naturam. Et quod personam, videtur :
1. Per illud Ambrosii super: "Benedicat nos Argg. pro Dgiis Ueus iwstcr, benedicat nos Deus" '. Ambrosius: "Trina Dei confessio Trinitatem indicat personarum", ergo cum Deus sit ibi sine adiuncto, de se suppo- nit personam.
2. Item , ratione obiicitur sic : Hoc nomen homo proprie* supponit pro omni eo, cui inest humani- tas: ergo a simili et hoc nomen Deus pro omni eo , cui inest Deitas ; sed hoc est persona : ergo etc.
3. Item, hoc nomen Deus significat deitatem in concretione; sed non nisi in concretione ad sup- positum, quod est persona; sed terminus concretus proprie supponit pro eo, respectu cuius importat formam, ut album magis proprie supponit pro re alba quam pro forma: ergo etc.
Sed contra: 1. Pronomen refert rem pro pro- ArgB. pro prio supposito ' ; sed cum dicitur : Benedicat nos . senientia. ^^^^ ^ 6^ nwtuant 611971, hoc prouomen eimi refert naturam, non personara: ergo etc.
2. Item , quia iste terminus honio proprie sup- ponit pro individuo , ista est falsa : homo est Socrates et Plato, quia idem individuum non recipit illam praedicationem ; sed haec est vera: Deus est Trini- tas , vel : Deus est Pater et Filius : ergo cum illud praedicatum non conveniat uni personae, patet etc.
3. Item , terminus , qui proprie supponit per- sonam , addito sibi termino partitivo , stat solum pro uno, ut cum dicitur: unus homo currit: ergo simi- liter, cum dicitur unus Deus: ergo haec est sim- pliciter falsa: unus Deus est Pater et Filius.
CONCLUSIO.
Nomen Deus , cuni habeat naturam et termini conimunis et termini singularis , potest pro- prie supponere tam pro natura quam pro persona.
Una quidem est, quod hoc nomen Deus signi- ficat proprie naturam et supponit personam, aliquando i unam , ut cum dicitur: Deus generat, aliquando duas, ut cum dicitur : Deus spirat , aliquando tres , ut cum dicitur : Deus est Trinitas. Et ratio huius est, ut dicunt, quia cum habeat multa supposita, habet naturam termini communis; terminus autem communis proprie supponit pro individuo, pro na- tura vero vel pro forma non supponit proprie% nisi Irahatur, ut si dicatur : homo est species. Sic dicunt in proposito. Ulterius dicunt, quod quia supposita omnia sunt in illo unica " suppositione, ideo simul potest supponere pro multis personis , hcet illud non possit iste terminus homo, vel alius terminus com- munis; et sic solvunt obiecta.
Alia opinio est, quod proprie supponit natu- sememia 2. ram , sicut significat , et non supponit personam , nisi trahatur ab aho, ut cum dicitur: Deus generat; et hi dicunt, quod cum dicitur: Deus est Trinitas, ibi stat pro natura, non pro persona; ef una na- tura est tres personae : ideo vera est locutio. Et ra- tio huius positionis est , quia hoc nomen Deus ha- bet naturam termini discreti, cum non habeat plurale; ideo idem significat et supponit proprie; cum ergo significet naturam, illam proprie supponit.
Sed melius est dicere utrumque — quia habet ^^^^^f^ naturam termini communis et termini discreti: ter- mini communis propter pluralitatem suppositorum, termini discreti ratione formae immultiplicabilis — quod'^ proprie supponit tam naturam quam personam. Tamen rationes ad utramque partem concludunt ve- rum suo modo. Hoc autem non potest in alio ter- mino inveniri, et ideo nec consimilis modus suppo- nendi.
