Praeambulum

DISTINCTIO XXVI. VIT de libero arbitrio, quo humana natura potuit a lapsupraeseruari: consequenter in quatuor distinctionibus sequentibus agit de gratiae adiutorio arbitrijliberi superaddito, quo ad recte uiuendum & bene operandum poterit cleuari. Agit ergo de gratia. Primo quantum ad statum naturae hominis lapsae. Secundo quantum ad statum naturae integrae dist. xxix.

¶ Cirea primum primo agit de gratia ueritatem determinando. Secundo haereses exterminando dist. xxviij. Prima paradhuc in duas: quia primo, psequitur de gra eiae effectu, quem operatur circa arbitri libertatem. Secundo distinct. xxvij. de eius quidditate per comparationem ad uirtutem. Primum praesenti distinctione docet.

¶ Cuius sententia in subiectis tribus conclusionibus summarie continetur.

¶ Prima conclusio. Voluntatem bonam: ut sit bona, & bonum uelit: graeia operans praeuenit, liberat, & praeparat. Cooperans perficiendo sequitur: non tempore sed natura: & ne frustra uelit, adiuuat.

¶ Secunda conclusio. Gratia, quae est fides per dilectionem operans, licet quibusdam bonis preuenitur illa tamen ad salutem non sufficiunt nec eis uoluntas sanatur, nec recte uiuitur.

¶ Tertia conclusio. Gratia operans, qua uoluntas iustificatur, & gratia cooperans, qua ad bene operandum ad iuuatur, non duo, sed unum sunt donum, quod propter diuersos eius effectus, diuersis nominibus nominatur. Harum declaratio patet ex textu.