Praeambulum

DISTINCTIO XI. CIT de hoc idiomate creatura, quid sonat indefectibilitatem conuenientem personae ratione naturae. In hac dist. xij. agit de caeteris, scilicet de inceptione alterius naturae assumptibilitate, atque peccabilitate, & secundum haec continetur sententia tex tus in tribus conclusionibus summariae: quarum prima est.

¶ Si ad personam Christi respicias, dic hominem illum semper fuisse: si ad naturam hominis, concede eum cepisse.

¶ Secunda: quamuis deus naturam humanam aliunde assumere potuit, quam ab ea, quae peccauerat, congruebat tamen ipsam ab Adam assumi, ut uinceretur inimicus peream, quam uicerat.

¶ Tertia. Neque Christi persona: nec natura uerbo unita peccare potuit: quam licet in foemineo ualuit, in uirili tamen sexu assumere uoluit. Harum declarationem textus prosequitur latius.