Praeambulum

DISTINCTIO. XXII. VIA in praecedentibus xxij. dist. magister determinauit de solo capite Christo¬ nostro redemptore. In sequentibus xviij. ll. dist. prosequitur de eodem simul & membris, quantum ad perfectiones uirtutum, & donorum, & gratiae. Et quoniam harum perfectionum quaedam se habent ut habitus: quaedam ut actus. Primo agit de habitibus, donis scilicet, & uirtutibus. Secundo de praeceptis a domino actibus, dist. xxxvij. Prima in duas. Primo determinat de uirtutibus. Secundo de donis spiritus sancti, dist. xxxiiij. Circa primum: primo de uirtutibus theologalibus tractatum praemittit. Secundo de cardinalibus doctrinam annectit. dist. xxxiij. Prima in tres, secundum tres theologicas uirtutes Primo namque agit de fide. Secundo de spe, dist. xxvi. Tertio de charitate, dist. xxvij.

¶ De fide determinat primo secundum se quantum ad fidei habitum simul, & actum. Secundo quantum ad objectum. Tertio quantum ad subiectum, dist. xxv. In hac ergo dist, magister agit de fide secundum se: & quantum ad eius substantiam, seu quidditatem. Nam determinat de eius diffinitione, formatione, unitate, & ordine siue prioritate. Cuius sententia ab¬ breuiari potest tribus conclusionibus, quae sequuntur.

¶ Prima. Fide accepta pro habitu, quae uirtus est, qua creduntur ad religionem pertinentia, quae non uidentur: ac quae est fundamentum, & substantia rerum sperandarum argumentum non apparentium: nom solum creditur deus aut deo: quod etiam daemonum est, & malorum: & sed in deum cum charitate firma: quod uerorum tantum est Christianorum.

¶ Secunda conclusio. Vtrumque dici potest sine periculo: & quod fides informis accedente charitate transeat: & quod manente charitas superueniens formet, & perficiat.

¶ Tertia conclusio. Et si fides multipliciter accipitur: una tamen est non numero, sed genere: & quantum ad objectum, & quantum ad habitum: primaque uirtutum naturali ordine. Has conclusiones quantum ad singulas fui clausulas late declarat magister in textu.