Praeambulum

DISTINCTIO XXXIX. IN distinctione praecedenti magister egit de simplici mendacio In hac dist. penultima huius tertij agit de periurio. Et potest sententia textus in his tribus conclusionibus compraehenedi.

¶ Prima. Petterat quicumque sciens; uel nesciens iurat falsum: similiter qui credens falsum iurat, quod est uerum.

¶ Secunda. Iurare per deum, uel creaturas simpliciter: quod est deum in testem assumere, uelper execrationem, quod est, creaturam deo ad penam obligare: malum est sine necessitate, per falsos uero deos iurare semper malum est, quamuis tali juramento (per infidelem facto) fidelis ad bonum uti potest sine crimine.

¶ Tertia conclusio Iuramentum promissorium, quod in peiorem uergit exitum, non debet obseruati: quamuis sic iurans nullatenus a periurio, quod non promissum non seruando, sed iurando incidit: sed nec a periurio callida uerborum arte iurans: nec a peccato peierare. cogens poterit excusari. Prosecutio harum patet in textu.