Caput 2

"Statui autem." Parcens non veni, "sed statui hoc idem:" quod promisi, cum primam misi epistolam, scilicet "ne iterum venirem:" vel iterum esset tristitia sicut fuit, auditis eorum peccatis.

"Si enim ego contristo." Corrigendo, increpando quocunque modo, vel per epistolam vel praesentiam.

"Non ut contristemini." Ad hoc enim corripiebat Apostolus, ut ostenderet quo amore illos diligeret, de quorum peccatis plus illis dolebat, qui non hoc affectu corripit, contristat. Insultat enim, qui non condolet fratri.

"Si quis autem contristavit." Praecipit fornicatorem illum, quem prius Satanae tradendum indicaverat, recipi, quia correctus erat.

"Sed ex parte, ut non onerem," etc. Non omnibus onus tristitiae impono, propter illos qui de peccatis doluerunt.

"Objurgatio haec, quae fit a pluribus ita ut e contrario magis." Quae etsi pro temporis quantitate vel alio modo non satis digna poena videtur, in hoc tamen non est parva aestimanda, quod fit a pluribus quibus congregatis Satanae traditus est. Magnum utique dolorem patitur, qui delictum suum plures videt horrere. Et ita sufficit, quod a pluribus objurgetur.

"Donetis et consolemini." Recte homini pro peccato afflicto ignoscere et subvenire per consolationes praecipit. Si enim correctus in animo dolet, mox habet fructum. Haec est enim vera poenitentia, cessare a peccato.

"Ideo enim et scripsi." Cum propter eum recipiendum scripserim, propter hoc etiam scripsi, ut quos expertus sum mihi obedientes in ejectione, cognoscam an in omnibus obedientes sint futuri.

"Ut non circumveniamur." Ideo debemus condonare, ne decipiamur a Satana, per nimiam asperitatem. Saepe enim propter asperiores animadversiones in desperationem infirmus praecipitatur.

"Cum venissem autem Troadem," etc. Post interpositionem de recipiendo fornicatore, redit ad ipsos, ostendens quod sicut culpa eorum fuit, quod non venit Corinthum, sic quod non profecit in Troade, dum apud eos impeditus moratur Titus, sine quo non poterat ibi proficere, quia forsan lingua eorum Titus expressius uti poterat.

"Eo quod non." Quia solus non poterat fideles instruere, et simul perstrepentibus incredulis repugnare.

"Odorem notitiae," etc. Id est Christum, qui velut odor procedens a Patre notificat eum invisibilem: sicut aliqua res quae non videtur, per odorem cognoscitur, et in quo loco sit, intelligitur. Vel miracula vel doctrinae verba quibus ad notitiam ejus venitur nomine odoris intellige.

"Bonus odor." Scilicet ut olim hostia legalis, ita modo praedicatio vera, et sincera fama apostolorum. Dei Patris odor, Christus: odor Christi sunt apostoli in quorum vita et praedicatione Christus ostenditur, non blasphematur. Sicut de malis dicitur: "Nomen Domini per vos blasphematur inter gentes."

"Odor mortis." Ut de nostra praedicatione procedat mors, inde ruentibus in aeternam damnationem.

"Sicut plurimi." Hic pseudoapostolos tangit, qui corrupta doctrina veritatem violabant, de quibus Isaias ait: "Caupones tui vino aquam miscent."