Caput 1

"Quod fuit ab initio." In natura, seu vero esse Deitatis, "quod audivimus," per legem et prophetas, "quod vidimus," sensibiliter hominem venientem, "quod perspeximus," Divinitatem advertentes in homine, "et manus contrectaverunt, de Verbo vitae:" non fortuitu consentientes ei qui in carne visus, sed cum multa contrectatione Scripturas perhibentes testimonium de ipso Verbo. Quod vidit aliquis nuntiare potest aliis, quod perfecte conspexerit aliquando, non potest explicare verbis.

"Vidimus" et testes sumus. Vidimus et incredulis annuntiantes martyres effecti sumus.

"Annuntiamus vobis." Sic per eos audivimus nos, sed non vidimus, non minus tamen felices quam illi, quia scriptum est: "Beati qui non viderunt et crediderunt".

"Et haec est annuntiatio." Quare Verbum caro factum? quid novi attulit mundo? Cur venit pati? Non frustra fuit, vide quid voluit docere, "quia Deus lux est." Hac sententia divinae puritatis excellentiam monstrat, quam imitari jubemur. Hinc Manichaei confutantur qui Dei naturam a principe tenebrarum dicunt bello victam et vitiatam.

"Annuntiamus," etc. Applicuimus nos: ad lucem lux nobis irradiavit. Tenebrae eramus, modo per lucem lux sumus, et alios illuminamus, dum peccata dimitti et tenebras expelli nuntiamus.

"Si dixerimus." Hactenus commendatio epistolae; hic ostendit qualiter charitas sit habenda.

"Et in tenebris," etc. Persistentes in peccatis, et alios obscurantes non computantur in membris ejus; unde: "Quae conventio Christi ad Belial? quae societas lucis ad tenebras?"

"Si autem in luce." Sumus mundi, si ambulamus in luce, sed tamen non debemus putare nos, quandiu vivimus, omnino posse a peccatis mundari.

"Sicut et ipse," etc. Deus in luce esse dicitur, quia summa bonitas ubi proficere valeat non invenit, homo in luce ambulat, quia virtutum operibus ad meliora proficit.

"Si dixerimus," etc. Illi etiam non habent charitatem qui de meritis superbientes se dicunt esse mundos.

"Habemus." Non ait, "habuimus:" ne forte de praeteritis dictum videretur.

"Remittat nobis peccata." Ea quae in nobis sunt graviora, vocat peccata, at minora, appellat iniquitatem.

"Mendacem." Solus Deus ex se verax: homo ex Deo verax, ex se mendax. Impossibile est quemlibet sanctum aliquando non cadere in minimis peccatis. Nec justi esse desistunt, quia ocius opitulante Deo resurgunt.