Quaestio 3

CIrca istam eandem distinctionem rgat queritur tertio Utrum actus meritorius et non meritorius sunt eiusdem speciei in genere nature qae UN hic tenet sanctus doctorquod non. x et propterea dicit in septimade cima distinctione quod attritio et contritio specie distinguuntur. licet sint circa idem obiectum adequatum: et hoc Dionysius cisterciensis insequitur. heresim addens: quod actus reproborum non sunt meritorii: quod Guido Carmelita cogebatur re trahere: vt ex articulis parisiensibus patet: et eodenmodo dicere debebat / quod Magdalena et nullus predestinatus demeruit: quod iterum est secunda heresis: sed quia hoc alibi improbaui institutum principale ratione prosequamur.

¶ Contra istam positionem arguitur probando quod actus meritorius et non meritorius sunt eiusdem speciei in genere nature: de genere moris non contenditur: quia clara est responsio in illo. Ponatur quod Sortes diligat deum in peecato mortalisic scilicet quod illa dilectio erit actus bonus moraliter: penitudine ducatur Sortes: et continuet eundem actum scilicet illam dilectionem. tunc ille idem actus qui prius erat non meritorius efficitur meritorius: et de specie essentiali in speciem essentialem non labitur actus.

¶ Secundo arguitur ad idem. si actus meritorius et non meritorius non essent eiusdem speciei: hoc propterea foret: quia cause effectiue illorum actuum specie distinguuntur: sed hoc non sufficit: quia illo dato: actus precedens habitum et actus sequens hahitum non essent eiusdem speciei. Et vltra sequitur. habitus productus ab aliquo actu non inclinat in similes actus in specie specialissima cum actu a quo emersit. Et vlterius sequitur. si secundus actus sequens habitum distinguitur specie ab actu precedente habitum: quod habitus productus a secundo actu specie differret ab habitu producto a primo actu. Patet per fundamentum: quando cause effectiue in actibus vel habitibus intellectus vel voluntatis distinguuntur / tunc effectus distiguuntur. Et denique sequitur quod semper posteriores actus et habitus specie distinguuntur a precedentibus. Iste conclusiones sunt absone in morali philosophia: et contra doctrinam Aristo 2. ethicorum.

¶ Sed hic dicis quae actus precedens habitum et sequens ipsum (dum monaturaliter acquiritur) sunt eiusdem speciei: quia licet voluntas non potest ita intensum actum habere sine habeintu sicu cum hbeintu: tamen partem illius actus potest tenere sine habitu. Secus est autem de actu meritorio: a quo subtracta gratia voluntas nec potest totum actum nec partem eius continuare. Uere istud est voluntarium: ita facile potest dicere quod voluntas potest actum productum a gratia secundum totum vel secundum partem continuare in absentia gratie: non autem potest continuare actum in toto vel in parte ab habitu naturali productum. Nullum videtur discrimen. Tertio arguitur: diligat aliquis crebro Platonem charitatiue propter deum. a plerisque talibus generatur habitus charitatis. Modo habitus inclinant ad similes actus actibus a quibus emanauerunt.

¶ Quarto arguitur ad idem. ex ista positione sequitur quod actus charitatis est intrinsece bonus: sed nullus talis est dandus: prout nunc supponitur. Et quod sequatur / patet sic. non stat illum actum esse quiet eliciatur a gratia: et si sic / est bonus: et essentialiter talis: cum non stat ipsum esse quin sit talis.

¶ Quinto: ex ista positione sequitur quod aliquis actus a nobis libere elicitus habet vltimum instans sui esse completum. hoc consequens non admittitur: quod patet octauo physicorum. Probo tamen consequentiam. diligat Sortes Platonem actu intenso: vt octo / charitatiue. interea temporis peccet mortaliter per remotionem de presenti: et sit hoc instans remotio de presenti: tunc gratia vt octo est in hoc instanti: que in nullo instanti post hoc erit secundum se vel aliquid eius: semper loquor de actu producto a gratia et de actu ab ea non producto: quia si actum elicitum a gratia platonis deus non acceptaret / non esset meritorius: et esset eiusdem speciei cum actumeritorio sortis: sed hoc non est contra principa le.

¶ Propterea. Sexto ex hac positione sequitur quod aliquis potest mereri praiemium infinitum secundum legem: hocconsequens est falsum. Nullum em tale alicui viato¬ ri vnquam dabitur: ostenditur tamen consequentia. eliciat aliquis actum in instanti diligendi deum (sic doctor cuius est hec positio admittit) tunc si homo eliciat actum de necessitate continuat per tempus: alioquin non videtur quomodo aliquis potest euitare infinitatem meriti vel demeriti. Sed hac via euadere nequis quod probo. sicut ille actus in instanti elicitionis liber est: ita est in quolibet instanti continuationis cuius probatio est: quia in facultate sua est peccare mortaliter: quocunque instanti dato inchoare poterit illum actum: et quod primum peccabit mortaliter actus desinet esse: quia erat meritorius. ergo sponte iste actus continuatur.

¶ Septimo sic arguitur. idem actus credendi est elicitus a fide infusa et non a fide infusa in intellectu continuatus. ergo voluntas potest habere eundem actum numero vel in specie cum charitate et sine charitate: consequentia tenet. Tum primo non minor est voluntas in suo actu in hoc posse quam intellectus in suo. Tum secundo: principium sustinendi positionem in vtroque habet equale roburuProbatur antecedens. si quis assensisset huic christs morietur per breuem morulam ante mortem: et sic continuando vnum assensum post mortem christi: iam fides infusapost mortem non inclinabit: quia non est actus fidei / sed erroneus: ante mortem tamen bene in clinabat.

¶ Octauo arguitur. idem est actus fidei informis et fidei formate. ergo idem actus est meritorius et non meritorius. Propterea teneo quod actus meritorius et non meritorius sunt eiusdem speciei.