Praeambulum

NUnc de omnipotentia dei etc. Superis egit magister de dei scientia: hic agit de dei potentia. Et diuiditur pars ista in 4.

¶ primo agit de divine potentie vniversalitate

¶ 2o ode eius immensitate. 34. Di. ibi Quidam tamen.

¶ 3o de illius perfectione. Di. 44. ibi: Nunc istud restat.

¶ 4o de illius inuariabilitate circa medium. 44. Di. ibi Prequaeri solet

¶ primo in duas. Primo ostendit secundum quid ostenditur dei omnipo¬

¶ deterinat auctoritates quae videntur dicere in deo ipsum dici omnipotentem: quia potest omnia quae vult. ibi. Ex quibusdam tamen primo in tres.

¶ Primo deteriat quod deus est opstus.

¶ Secundo ad contrarium arguere videtur. ibi. Sed quaeritur.

¶ Tertio ostendit in quis consistit dei omnipoibi. Hic igratur Media istarum diditur in tres instantias quae superficialiter videntur contra suam deterinationem.

¶ Primo enim videtur ponere instantiam in actibus corporalibus.

¶ Secundo in actibus culpabilibus ibi Sed sunt alia quaedam.

¶ Tertis in passionibus penalibus ibi. Sunt est alia quaedam.

¶ Tunc sequitur illa pars que ibi incipit. Ex quibusdam in qua deterinat auctoritates quaie videntur dicere ideo deum dici omnipotentem: quia potest omnia quae vult. Et diditur in partes duas: quia primo ponit alias auctoritates. Secundo deterinat eas. ibi. Sed ad hoc potest dici. Et ista in duas. Primo ponit ipsarum auctoritatum deterinationem

¶ Secundo contra illam deterinationem oppotionit et subiungit sue oppositionis solutionem. ibi. Sed forte dices.