Praeambulum

HIc oritur quod etc Superius ordit magiquid est divina voluntas. Hic inquiritur. vtrum semper impleatur: et diditur pars ista in partes duas.

¶ primo procedit dubitationes remouendo. 2o veritatem explicando. Uel sic primo ostendit quod voluntas dei numquam est inefficax.

¶ 2o ostendit quod seper est efficax. 47. di. ibi. Uolutas quippe dei semper efficax est.

¶ primo in duas.

¶ Primo tractat hanc quaestionem vtrum deus velit aliquod bonum fieri quod non fiat.

¶ Secundo tractat hanc quaestionem vtrum velit aliquid malum non fieri quod fiat ibi. Ideoque cum constet.

¶ Prima in tres.

¶ Primo adducit vnam auctoritatem euangelii et aliam apostoliad mouendum dubitationem

¶ Secundo determinat auctoritatem euangelii ibi. Sed audiamus.

¶ Tertio auctoritatem Apstuli. ibi. Nunc videre. Tunc sequitur illa pars que ibi incipit. Ideoque in qua tractat illam quaestionem vtrum velit aliquod malum non fieri quod fiat: et diditur in partes duas.

¶ Primo enim mouet quaestionem et determinat eam secundum aliorum opinionem

¶ Secundo secundum opinionem propriam. Uel sic primo procedit opiniones recitando. Secundo pro opinione veriori diffiniendo ibi. Siquis igitur. Prima in quattuor.

¶ Primo ponit duas opiniones.

¶ Secundo rationes opinionis minus vere ibi. Qui enim dicunt

¶ Tertio rationes opinionis verioris ibi. Illi vero.

¶ Quarto soluit auctoritates inductas pro opinione minus vera: ibi Quod vero. Et ista diditur in duas.

¶ Primo ponit responsionem.

¶ Secundo responsionis explanationem ibi. Est enim aliquid. Et ista in. 2. Primo explanat qualiter verum sit: quod bonum est mala fieri. Secundo qualiter deus elicit bonum ex ipsis malis. ibi. Hic patet etc. Sequitur illa pars quae ibi incipit. Siquis igitur: et diditur in duas: primo determinat veritatem opinioni secunde consentiendo. Secundo remouet dubitationem ibi. Iam sufficienter ostensum est.