Distinctio XXVII
HEc est gratia operans etc. Superius
determinauit magister de
naturaliibus adiutoriis que habuerunt primi parentes ad
resistendum malo: hoc de adiutoriis gratuitis ad
resistendum malo et proficiendum in bono. Et
diuiditur in partes duas.
¶ Primo determinat de effectu
gratie in libero arbitrio.
¶ Secundo de influentia sine
gratia dis. 28 ibi. Id vero inconcusse.
¶ Prima in duas.
¶ Primo determinat de gratia.
¶ Secundo de virtute
dis. 27. ibi. Hic videndum est quid sit virtus. Prima in
duas.
¶ Primo determinat veritatem
¶ Secundo
mouet et soluit dubitationes incidentes. ibi. Non est tamen
ignorandum.
¶ Prima in duas.
¶ Primo ostendit quomodo
gratia preuenit voluntatem.
¶ Secundo quomon
voluntas aliqualiter praeuenit gratiam. ibi. Ipsa tamen.
¶ Prima in
duas.
¶ Primo ostendit quomon gratia praeuenit
voluntatem.
¶ Secundo que sit illa gratia. ibi. Et si diligenter.
Prima in tres.
¶ Primo diuidit gratiam in operantem
et cooperantem: vt per hoc ostendat quomon gratia praeuenit
voluntatem.
¶ Secundo ostendit que sit voluntas que
preuenitur a gratia. ibi. Uoluntatem ipsam.
¶ Tertio ex hoc
concludit quod voluntas sicut pedissequa aliquo modo
concomitatur gratiam. ibi. Itaque bona voluntas.
¶ Tunc
sequitur illa pars que ibi incipit. Non est tamen
ignorandum. In qua mouet et soluit dubitationes incidentes.
Et diuiditur in tres.
¶ Primo mouet questionem de
ordine voluntatis ad fidem.
¶ Secundo de ordine
cogitationis ad eandem. ibi. Ceterum.
¶ Tertio inquirit vtrum
eadem sit gratia praeueniens et cooperans. ibi. Hic
considerandum.
¶ Et ista in duas: quia primo mouet
dubitationem predictam.
¶ Secundo alias dubitationes incidem
tes. ibi. Si vero queritur.
