Dist. XXXIII
PRedictis adiiciendum est. Superius
determinauit magister de
peccati originalis quiditate et eius
transfusione et remissione. Hic determinat de eius
augmento et multiplicatione in posteris.
¶ Uel potest dici
quod hic inquirit vtrum ad posteros transeant proximorum
parentum peccata: et vtrum originale sit vnum vel multa.
Et diuiditur in partes duas.
¶ Primo inquirit vtrum
peccata proximorum parentum transeant ad posteros: quo
ad culpam.
¶ Secundo inquirit vtrum transeant quo ad
penam. ibi. Et licet.
¶ Prima in duas.
¶ Primo
prosequitur et mouet questionem de eo quod intendit principaliter.
¶ Secundo mouet duas questiones incidentaliter ibi.
Hhic solet queri. Prima in quatuor.
¶ Primo mouet
questionem et arguit ad partem affirmatiuam: per quandam
Augustini auctoritatem.
¶ Secundo ponit circa hoc
quorumdam falsam opinionem. ibi. Et quod non illud.
¶
Tertioponit illud false opinionis apparentem confirmationem
ibi.
¶ Quod vero.
¶ Quarto ponit eius reprobationem ibi.
Alioquin. Illa pars que ibi incipit. hic queri solet.
Diuiditur in partes duas.
¶ Primo mouet questionem
de peccati primorum parentum grauitate.
¶ Secundo
mouet questionem de illius peccati remissione. ibi Si vero
queritur. Illa pars que ibi incipit. Et licet. Diuiditur
in partes quatuor.
¶ Primo de transitum peccatorum
proximorum parentum ad posteros: quantum ad penam mouet
apparentem contrarietatem per auctoritatem sacre scripture.
¶ Secundo ostendit illarum auctoritatum concordiam
et intentionem secundum sensum litteralem. ibi. Sed vt ait
hieronymus.
¶ Tertio cuiusdam verbi positi in
auctoritate ponit expositionem ibi. Uerumtamen.
¶
Quartoexponit intellectum predictarum auctoritatum secundum
sensum mysticum vel spiritualem ibi. Quod etiam
mystice intelligendum esse. CIrca hanc distinctionem
queruntur tria.
¶ Primo de
peccatorum proximorum parentum ad
posteros tramsmissione.
