Praeambulum

SEcundum primam vero. Superius posuit Magister circa incarationem christi in facto esse tres opiniones. Hic posuit earum explanationes. Et diuiditur in partes tres.

¶ Primo explanat primam opinionem.

¶ Secundo secundam ibi. In secunda vero.

¶ Tertio tertiam ibi. In hac sententia igitur. Secunda diuiditur in duas: quia primo explanat secundam opinionem. Secundo soluit auctoritates quae videntur esse contra suam explanationem. ibi Determinat enim

¶ Prima in duas.

¶ Primo explanat quomodo hec sit accipienda. Deus factus est homo et econuerso.

¶ Secundo qualiter secundum eos debeat intelligi quod filius dei praedestinatus est secundum quod homo ibi. Isti dicunt. Illa pars quae ibi incipit. Determinat Diuiditur in partes quatuor secundum quod soluit ad ea quae videntur esse contra quatuor contenta in opinionis explanationem. Secunda ibi Sed his videntur 3o ibi Quod est dictum est. 14o ibi. Est et aliud. Illa pars in qua explanat tertiam opionionem. Diuiditur in partes quaetuor.

¶ Primo explanat quomodo secundum illam opinionem debeat intelligi quod christus factus est homo.

¶ Secundo quomodo debeat intelligi. christus est praedestinatus. ibi. Secundum istos.

¶ 3o quod quamuis dicatur homo deus: non tamen debet dici homo dominicus. ibi Et licem dicatur ¶ 4o recapitulat. ibi. Satis diligenter. Crca hanc dis. querendum est principaliter de duobus.

¶ Primo de locutionibus experimentibus vnionem.

¶ Secundo de exprimentibus vnionis praedestinationem.