Distin. XXVI
Redictis adunciendum est etc. Superius
determinauit magister de
fide quantum ad eius essentiam et quantum ad eius
lobiectum siue materiam. hic determinat de ea
quantum ad eius sufficientiam: et diuiditur in partes duas.
¶ Primo determinat de fidei sufficientia.
¶ Secundo
comparat inter se tres virtutes theologicas ibi. Illud
etiam.
¶ Prma in duas.
¶ Primo inquirit de iudei
sufficientia generaliter.
¶ Secundo descendendo ad aliquas
differentias personarum specialiter ibi. Quid ergo dicetur.
¶ Prima
in duas.
¶ Primo ostendit quid est illud quod semper
necessarium fuit credere ad salute.
¶ Secundo inquirit vtrum
illud credere ante aduentum christi vel ante legem moysi esset
sufficiens ad salutem ibi. Sed queritur vtrum hoc credere
Ila pars que ibi incipit.
¶ Quid ergo dicetur diuiditur
in tres.
¶ Primo inquirit quid suffecerit credere
simplicibus qui precesserunt christi aduentum.
¶ Secundo quid
suffecerit credere prouectioribus bi. Sed queritur
¶
Tertio inquirit de fide cornelii qui suit ante promulgatum
euantum ibi. Solet etiam queri.
Circa hanc distinctionem queruntur sex.
¶ Primo de articulis fidei secundum se.
¶ Secundo de eis in comparatione ad
symbola: in quibus continentur.
¶ Tertio in
comparatione ad fideles qui aduentum christi precesserunt.
¶
Quarto in comparatione ad fideles qui aduentum christi secuti
sunt.
