Praeambulum

SUperius exclusit Magister errorem dicentium quod poenitentia non est intera bilis. Hic excludit errorem dicentium quod poenitentia est diuisibilis. Et diuiditur in tres.

¶ Primo remouet errorem dicentium quod poenitentia de vno peccato sine altero valet tunc quando agitur.

¶ Secundo errorem dicentium quod et si tunc non valeat: tame valet quando de peccato altero conteritur. ibi. ¶Quibusdam tamen.

¶ Tertio ponit auctoriates quibus veritas confirmatur. ibi. Satis arbitror. Prima in duas.

¶ Primo determinat auctoriatem prophetie quam illi inducebant pro se.

¶ Secundo auctoriates sanctorum ibi. Alias quoque. Prima in tres.

¶ Primo ponit dubitationem.

¶ Secundo solutionem. ibi. Sed de his.

¶ Tertio dubitationis orte ex solutione explanationem. ibi. Attende. Illa pars que ibi incipit. Alias quoque. Diuiditur in duas partes.

¶ Primo recitat aucates quas illi errantes pro se inducebant: et eorum rationem.

¶ Secundo subiungit predictorum solutionem ibi. His responderi. Illa pars quae ibi incipit. Quibusdam tanen. In qua remouet errorem dicentium quod poenitentia de vno peccato sine alio valet: quando de alio conteritur diuiditur in tres.

¶ Primo ostendit quod non valet ad meritum viteeterneti.

¶ Secundo quod valet ad remissionem pene. ibi. Potest etiam.

¶ Tertio subiungit confirmationem vtriusque ibi. Ex his. Illa pars quae ibi incipit. Satis arbitror. Diuiditur in duas.

¶ Primo ostendit quod non potest diuidi poenitentia.

¶ Secundo ostendit que sit vera penitentia. ibi. Ex premissis

¶ Distin. XV

CIrca hanc dis. querendum est principaliter de. 5.

¶ Primo de satisfactione in generali.

¶ Secundo de elemosyna.

¶ Tertio de trinnio.

¶ Dune o de qotnde

¶ Dduinto de restitutione.