Capitulum 2

Praeterea quaeri solet, utrum homo ante lapsum virtutem habuerit.

Quibusdam videtur, quod non habuerit, id ita probare conantibus: Iustitiam, inquiunt, non habuit, quia praeceptum Dei contempsit; nec prudentiam, quia sibi non providit; nec temperantiam, quia aliena appetiit; nec fortitudinem, quia pravae suggestioni cessit.

Quibus respondentes dicimus, eum quidem non tunc habuisse has virtutes, quando peccavit, sed ante, et tunc amisisse.

Quod multis Sanctorum testimoniis comprobatur.

Ait enim Augustinus in quadam homilia: "Adam, perdita caritate, malus inventus est".

Item: "Princeps vitiorum dum vicit Adam, de limo terrae ad imaginem Dei factum, pudicitia armatum temperantia compositum, caritate splendidum, primos parentes illis donis ac tantis bonis expoliavit pariterque peremit".

De hoc eodem Ambrosius Ad Sabinum ait: "Quando Adam solus erat, non est praevaricatus, quia eius mens Deo adhaerebat". Super Psalmum quoque dicit, quod "homo ante peccatum beatissimus auram carpebat aetheream". Sed quomodo sine virtute beatissimus erat?

Augustinus quoque Super Genesim dicit, Adam ante peccatum "spirituali mente praeditum fuisse". Non est ergo dubitandum, bominem ante peccatum virtutibus fulsisse, sed illis per peccatum exspoliatum fuisse.