Quaestio 1

¶ Distinctionis. xxxiiii. Questio Unica.

Circa distinctionem crigesimamquartam quero vtrum ersona sit idem quod essentia

Uidetur quod non. Primo sic. Quia secundum Hylarium. Natura et res nature non sunt idem sed essentia est natura: perso na vero res nature: ergo etc.

¶ Se cundo sic. Essentia est vna / persona vero trina / et multiplicatur persona: ergo etc.

¶ Tertio sic. Absolutum et respectiuum non sunt idem. Sed essentia est quid absolutum: persona vero relatiua: et go etc.

¶ Quarto: quia essentia est communicabilis realiter / persona non: ergo non sunt idem realiter.

¶ Contra. Essentia est formaliter infinita: ergo est eadem cuilibet persone sibi compossibili.

¶ In ista questione est videndum quomodo essentia est in persona et econuerso. Et potest statim expediri: quia essentia est in persona sicut natura in supposita dans sibi formaliter esse deum persona vero in essentia sicut suppositum in natura

¶ Secundo videndum esset et probandum quod essentia et persona sunt idem realiter: sed istud potest probari conformiter sicut probatum est supra de relatione et essentia / et aliquibus viis sicut probatum est de perso na: ideo dimitto.

¶ Tertio videndum est dee distinctione formali istorum vel identitate adinuicem. Circa quod notandum est quod si identitas fundetur in essentia et terminetur ad personam: sic sunt idem formaliter. Est sentia enim est formaliter eadem persone: quia includitur in suo conceptu quidditatiuo. Si vero identitas intelligatur fundari in persona et terminari ad essentiam. Sic dico quod non sunt idem formaliter: quia persona non est de conceptu essentie: quia persona includit relationem que est extra conceptum quidditatiuum essentie si cut dictum est supra. Et ita ( non identitate presupposita ) dico quod non habent identitatem adequationis secundum rem: quia essentia adequat sibi realiter omnes perso nas tres: non autem vna persona adequat sibi secundi rem essentiam ipsam: sed essentia excedendo personam extendit se ad alias. Aliter enim esset possibile in diuinis nisi vnam esse personam: habent etiam non identitatem adequationis secundum predicationem: quia de quocumque predicatur persona et essentia et non econuerso. Essentia enim de qualibet persona et relatione predicatur: non sic prsona aliqua vt patet.

¶ Si dicas contra predicta quod nec proprietas est eadem formaliter cum persona nec essentia: quia tunc iste essent vere perse primo modo. Pater est paternitas / et pater est esentia: sicut ista homo est anima / et huiusmodi: quod est falsum. Dico quod non sequitur propter diuersum mondum significandi concretiue et abstractiue / sicut licet animalitas et rationalitas sint eedem homini per se primo modo: quia includitur in suo conceptu quidditatiuo: non tamen est ista vera per se primo. Homo est animalitas vel rationalitas. Sed si in concreto significentur et modo conuenienti tunc est predicatio per se primo modo: vt pater est deus. Pater est suppositum relatiuum et huiusmodi: sicut ista est etiam in primo modo. Homo est animal / homo est rationalis etc. Sic ad istud.

¶ Ad primum principale dicitur quod Hylarius dicit hoc non asserendo: sed inserendo contra hereticos quasi inconueniens in diuinis. Aliter dicitur quod Hylarius dicit pro tanto: quia suppositum in creaturis addit supra naturam differentiam indiudualem / que non transit in naturam ratione infinitatis quia in creatura nihil est infinitum: in deo non sic. Et ideo dictum Hylarii verum est in creaturis. Uel dico quod natura et suppositum non sunt totaliter idem exnatura rei: licet realiter sint eadem: vt dictum est

¶ Ad secundum dic sicut supra dictum est de essentia et relatione: quarum vna multiplicatur reliter alia non:

¶ Similiter ad tertium de absoluto et respectiuoquod non sunt totaliter idem.

¶ Ad quartum de communicabili et incommunicabili. dico quod illa que sunt idem realiter possunt sic se habere quod vnum sit realiter incommunicabile: et non aliud propter distinctionem forma lem eorum ex natura rei: sicut dictum est supra.